ਆਸੀਤ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਪ੍ਰਲੀਨਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਯੁਗ ਆਇਆ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਦੈਤ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ—all ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਮੋਭੂਤਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਿਕृਦ੍ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਹਰਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਹਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਾਭ੍ਯਮ੍ਭੋਰੁਹਮਧ੍ਯਗਮ੍ ਪਦ੍ਮਕੇਸ਼ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭੂਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ।
ਤਾਦृਗ੍ਭੂਤਸ੍ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਞ੍ਚਭੂਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸृਜਤੇ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਗਿਆ।
ਮਾਤ੍ਰਾਯੋਨੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਕਈ ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਜਣਨੀਆਂ ਤੋਂ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹਨ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਰੀਚ੍ਯਾਦੀਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਸੁਰਪਿਤॄਨ੍ ਅਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਰਚੀਆਂ।
ਨਰਵਾਨਰਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਹਂਗਮਾਨ੍ ਜਰਾਯੂਨ੍ ਅਣ੍ਡਜਾਨ੍ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵੇਦਜੋਦ੍ਭੇਦਜਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ, ਬਾਂਦਰ, ਸਿੰਘ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀ, ਜਿਹੜੇ ਜਣਨ ਤੋਂ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ, ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਤੇ ਚੀਰ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਚੈਵ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਾਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ—ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਤਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਿਆ।
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਜ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਤृਣਗੁਲ੍ਮਪਿਪੀਲਿਕਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਹੈ—ਘਾਹ, ਬੂਟੇ, ਚੀਟੀ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਰਚ ਦਿੱਤੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗੇ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਮੇ ਚੈਵ ਤੁ ਨਾਰੀਂ ਸ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾਰੀ ਬਣਾਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਜਾ ਮੈਥੁਨਸਂਭਵਾਃ ਅਧਮੋਤ੍ਤਮਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ—ਹੇਠਲੇ, ਮੱਧਲੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਵੀ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਪੁਰਾ ਸਲਿਲਯੋਨਿਜਃ ਜਗਾਮ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਿਕਾਂ ਤਨੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍
ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ, ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਲਿਲਧ੍ਵਾਨ੍ਤਮੇਘਾਭਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਆਸਨੈਰ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਸਨ, ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮਾਂ ਤਾਤ ਮਮ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'
ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੈਸ਼੍ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਣਿ ਯਜ੍ਞਦਾਨਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
'ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਯਜ, ਦਾਨ, ਵਰਤ—'
ਯੋਗਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਵਿਹਾਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਸਾਧਨਂ ਵਦ
'ਯੋਗ, ਸਚ, ਤਪ, ਸ਼ਰਧਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਸੁਖ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।'
ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਮਹ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਚ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਵਿਧਾਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਤਾਰਣਮ੍ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸੁਖੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ-ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਉਹ ਧਰਮ-ਥਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੋਂ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ-ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਜੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ਉਤ੍ਤਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਹਾਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਧਰਮ-ਥਾਂ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਕਲ੍ਪੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਮਹਦੁਲ੍ਕਾਨਿਬਰ੍ਹਣੇ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨੈਵਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਵਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਛਾਯਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।