ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ ਬਹੂਨ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਨਨ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯੇਹ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੀ خاطر, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਜਾਂ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਨ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਮ੍ ਏਧਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਨਿਹਤੇ ऽਸ਼ੁਭੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਤਕਂ ਚੋਪਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਈ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਦੋਸ਼।
ਸੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਂਧਰੇ ਯਦਿ ਮੇ ਵਚਨਾਨ੍ ਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਥਯਿਤ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਖੁਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ ਸਂਜੀਵਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਰ੍ਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਧਾਰਣੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵੰਤ ਕਰ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਚ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਤਤ ਏਨਮ੍ ਅਹਂ ਸ਼ਰਮ੍ ਨਿਯਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਠਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਮ ਸਂਪਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਵੱਛਾ ਵੇਖ, ਹੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ خاطر ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਂ ਚ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ ਯਥਾ ਵਿਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗੇ ਤੇ ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੈਲਾਞ੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਤਦਾ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ।
ਨਹਿ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ਸਂਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਪੱਧਰ ਤੇ, ਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ ਤੇ ਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ।
ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਕृषਿਰ੍ ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ ਨੈਵ ਸਤ੍ਯਾਨृਤਂ ਚਾਸੀਨ੍ ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਂ ਫਸਲਾਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਨਾਂ ਖੇਤੀ, ਨਾਂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਹ; ਨਾਂ ਸਚ ਸੀ, ਨਾਂ ਝੂਠ, ਨਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾਂ ਈਰਖਾ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵੈਣ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ
ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੈਨਿਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਮਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਭੂਮੇਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਭ ਜੀਵ ਵਸਣ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਸਨ।
ਆਹਾਰਃ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਸਨ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਵਪਾਣੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁਦੋਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਪਜਾਈਆਂ; ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ऽਥ ਸਰੀਸृਪਾਃ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਨਗਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਰੁੱਖ—
ਏਤੇ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦੁਦੁਹੁਰ੍ ਧਰਣੀਂ ਕਿਲ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਛਾ ਤੇ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੋਮੋ ਵਤ੍ਸੋ ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੋਮ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਓਜਸ੍ਕਰਂ ਚੈਵ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਛਾ ਇੰਦਰ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਸੀ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਾਜਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਮੋ ਵਤ੍ਸਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਕਸ਼੍ ਚਾਭਵਦ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਸੁਧਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਚਾਂਦੀ ਸੀ, ਯਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਅੰਤਕਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵਤ੍ਸਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਾਲਾਬੁਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਤ੍ਵ੍ ਐਰਾਵਤੋ ਨਾਗਸ੍ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿषਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਅਲਾਬੂ ਸੀ; ਏਰਾਵਤ ਨਾਗ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਧੁਰ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਵਿਰੋਚਨਸ੍ ਤੁ ਵਤ੍ਸੋ ऽਭੂਦ੍ ਆਯਸਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮੱਧੁਰ ਗੋਆਲ ਸੀ; ਦੁੱਧ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰੋਚਨ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਲੋਹਾ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਆਮਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦੋਗ੍ਧਾ ਰਜਤਨਾਭਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਕੱਚਾ ਮਟਕਾ ਸੀ; ਬੱਝਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਰਜਤਨਾਭਸ੍ ਤੁ ਕਪਾਲਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਮਾਲੀ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਹੂ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਖੋਪੜੀ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਵਤ੍ਸਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਸੁਰੁਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਗਨ੍ਧਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਚਿਤਰਥ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਕਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰੁਚਿ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਸੁੱਚਾ ਸੁਗੰਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਰਤ੍ਨੌषਧੀਸ੍ ਤਥਾ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੁ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮੇਰੁਰ੍ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਪੱਥਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੀਮਤੀ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਸੀ। ਬੱਝਾ ਹਿਮਵਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਸੀ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਸ਼ਾਲਸ੍ ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਪਾਲਾਸ਼ਪਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਦਗ੍ਧਪ੍ਰਰੋਹਣਮ੍
ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਪਲਕਸ਼ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਲਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਪੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਉਹ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਹੋਏ, ਕੱਟੇ, ਜਲਾਏ ਜਾਂ ਮੁੜ ਉੱਗੇ ਅੰਕੁਰ ਸੀ।
ਸੇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਪਾਵਨੀ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯੋਨਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੇ ਜਣਨੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਪ੍ਰਰੋਹਣੀ ਆਸੀਦ੍ ਇਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮੇਦਿਨੀ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਣੀ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਇਹ ਮੈਦਨੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।