ਮਾਤਰਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਏਵਂ ਸਾ ਨਗਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਰਾਜਸਿਂਹੇਨ ਪਾਲਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਰਾਜਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ ਪੁਰਾष੍ਟਾਦਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਚਤੁष੍ਪਥਾ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਅਠਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਚੌਕਾਂ ਵਾਲੀ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਘੋषਨਿਨਦਾ ਸਿਦ੍ਧਸਂਗਮਭੂषਿਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਦ੍ਗਣਭੂਯਿष੍ਠਾ ਵੇਦਨਿਰ੍ਘੋषਨਾਦਿਤਾ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉੱਚਾਰਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਕਾਵ੍ਯਾਲਾਪਕਥਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਹਾਂਕਾਵੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇ ਕਵਿਤਾ-ਕਥਾਵਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਗੁਣਾਢ੍ਯਾ ਸਾ ਤਦੁਯਿਨੀ?? ਸਮੁਦਾਹृਤਾ ਯਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਾਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਦੁਮਨੋ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਇਵੌਰਸਾਨ੍
ਉਸ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਕਰਃ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਮਝਦਾਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯਵਾਞ੍ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ ਦਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜੋਭੀ ਰੂਪੈਰ੍ ਆਸ਼੍ਵਿਨਯੋਰ੍ ਇਵ
ਉਹ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਸੁਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਸ਼ਾਰਦੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ।
ਆਹਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਹਯਮੇਧਾਦਿਕृਤ੍ ਤਥਾ ਦਾਨੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ, ਹੇਮੈਧ ਯਜਨ ਸਮੇਤ, ਕਰਦਾ ਸੀ; ਦਾਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਭੂਪਤਿਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਯਾਗੇ ਯਾਗੇ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਬੜੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕਮ੍ਬਲਾਜਿਨਵਾਸਸਾਮ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਉੱਤਮ ਕੰਬਲਾਂ, ਚਮੜੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਧਨੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਮਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਕਥਮ੍ ਆਰਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂ?'
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਨ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਗਮਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੰਤਰ, ਆਗਮਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜ਼ਿਕਰ, ਮਹਾਂਕਾਵੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਯਮਾਨ੍ ऋषਿਭਾषਿਤਾਨ੍ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਨਿਯਮ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗੁਰੁਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍ ਆਧਾਯ ਪਰਮਾਂ ਕਾष੍ਠਾਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਅਤੀਤਸ੍ ਤੁ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਭਟਕਣ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਮ੍ ਆਰਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂ?
ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਃਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ, ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਅੰਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ।
ਸ੍ਵਪੁਰਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਭृਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਉੱਜੈਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਿਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਰਥੈਰ੍ ਵਿਮਾਨਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸੇਵਿਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਸਾਦਿਨਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਪਾਣਯਃ ਅਸ਼੍ਵੈਃ ਪਵਨਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਸਾਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਰਛੇ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਹਿਮਵਤ੍ਸਂਭਵੈਰ੍ ਮਤ੍ਤੈਰ੍ ਵਾਰਣੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ ਈषਾਦਨ੍ਤੈਃ ਸਦਾ ਮਤ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡੈਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨੈਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਤੋਂ ਆਏ, ਮਸਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਕਰੀ ਸੂੰਡ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਤੇ ਤੀਖੇ, ਸਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ,
ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਪਤਾਕੈਰ੍ ਘਣ੍ਟਾਰਵਵਿਭੂषਿਤੈਃ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ, ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੰਗੀਤ, ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ-ਯੋਧੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਦਾਤਾ ਧਨੁष੍ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਪਾਣਯਃ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਧਨੁ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ,
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਵਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਦਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਲਾਲਸਾਃ
ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ ਬਿਮ੍ਬੌष੍ਠਚਾਰੁਦਸ਼ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ,
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਃ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਃ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਮ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੇਵਤਮ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸ਼ਰਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ,