ਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਣ੍ਯਭਯਾਤ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਵੈਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਚ ਭੱਜੀ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸਨੇ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ ਬਾਣੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ ਅਨ੍ਤਤਃ ਮਹਾਯੋਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮ੍ ਅਮਰੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਲਭਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸਾ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਣ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਬਚਾਅ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ।
ਉਵਾਚ ਵੈਣ੍ਯਂ ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਸਿ ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਨਾ ਮਯਾ
ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕੋਗੇ?'
ਮਯਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍
ਰਾਜਾ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਨ ਮਾਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਉਪਾਯਤਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਪਕ੍ਰਮਾਃ ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕੋ।
ਹਤ੍ਵਾਪਿ ਮਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪੋषਣੇ ਨृਪ ਅਨੁਕੂਲਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਛ ਕੋਪਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੱਖਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਬੋ।
ਅਵਧ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ ਕੋਪਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ ਬਹੂਨ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਨਨ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯੇਹ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੀ خاطر, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਜਾਂ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਨ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਮ੍ ਏਧਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਨਿਹਤੇ ऽਸ਼ੁਭੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਤਕਂ ਚੋਪਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਈ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਦੋਸ਼।
ਸੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਂਧਰੇ ਯਦਿ ਮੇ ਵਚਨਾਨ੍ ਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਥਯਿਤ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਖੁਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ ਸਂਜੀਵਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਰ੍ਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਧਾਰਣੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵੰਤ ਕਰ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਚ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਤਤ ਏਨਮ੍ ਅਹਂ ਸ਼ਰਮ੍ ਨਿਯਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਠਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਮ ਸਂਪਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਵੱਛਾ ਵੇਖ, ਹੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ خاطر ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਂ ਚ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ ਯਥਾ ਵਿਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗੇ ਤੇ ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੈਲਾਞ੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਤਦਾ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ।
ਨਹਿ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ਸਂਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਪੱਧਰ ਤੇ, ਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ ਤੇ ਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ।
ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਕृषਿਰ੍ ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ ਨੈਵ ਸਤ੍ਯਾਨृਤਂ ਚਾਸੀਨ੍ ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਂ ਫਸਲਾਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਨਾਂ ਖੇਤੀ, ਨਾਂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਹ; ਨਾਂ ਸਚ ਸੀ, ਨਾਂ ਝੂਠ, ਨਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾਂ ਈਰਖਾ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵੈਣ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ
ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੈਨਿਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਮਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਭੂਮੇਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਭ ਜੀਵ ਵਸਣ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਸਨ।
ਆਹਾਰਃ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਸਨ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਵਪਾਣੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁਦੋਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਪਜਾਈਆਂ; ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ऽਥ ਸਰੀਸृਪਾਃ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਨਗਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਰੁੱਖ—
ਏਤੇ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦੁਦੁਹੁਰ੍ ਧਰਣੀਂ ਕਿਲ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਛਾ ਤੇ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੋਮੋ ਵਤ੍ਸੋ ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੋਮ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਓਜਸ੍ਕਰਂ ਚੈਵ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਛਾ ਇੰਦਰ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਸੀ।