ਵਲ੍ਲਭੋ ਨਰਨਾਰੀਣਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਘਭਯਂਕਰਃ
ਉਹ ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ.
ਵੈष੍ਣਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਅਧ੍ਯੇਤਾ ਯੋਗਸਾਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਦਾ ਪਾਠਕ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ.
ਏਵਂ ਸ ਪਾਲਯਨ੍ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਕਰਃ ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਹਰੇਰ੍ ਆਰਾਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ.
ਕਥਮ੍ ਆਰਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ऽਥਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਤਥਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਕਿਹੜੇ ਖੇਤਰ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ?
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਃ ਸੋ ऽਥ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਮਹੀਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ ਪੁਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ.
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮਾਯਤਨਂ ਪੁਨਃ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਰਸਿੱਧ, ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਸੀ.
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰਂ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਃ ਅਯਜਚ੍ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ.
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ.
ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤਿਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਹੋਮਂ ਦੇਵਤਾਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ.
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੋਜ਼ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ.
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਾਗਰੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਖ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨਾਮਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ.
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰਦੁਮਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੇ ਕਿਉਂ ਗਿਆ?
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਂ ਸ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਇष੍ਟਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ?
ਕਥਂ ਸ ਸਰ੍ਵਫਲਦੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਚੇष੍ਟਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਤੇ ਸਭ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ?
ਕਥਂ ਸ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵਾਨ੍ ਕਥਮ੍
ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ?
ਕਥਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਭੁਵਨੋਤ੍ਤਮੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਕृष੍ਣਾਦੀਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਦਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ?
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਦੱਸੋ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤੇਨ ਵੈ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਸਾਡੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ, ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੇ ਮੁਨੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਸੁਣੋ।
ਅਵਨ੍ਤੀ ਨਾਮ ਨਗਰੀ ਮਾਲਵੇ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਪृਥਿਵੀ ਕਕੁਦੋਪਮਾ
ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਵੰਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾ ਦृਢਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾ ਦृਢਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਗਲਦ੍ਵਾਰਾ ਪਰਿਖਾਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਢਿੱਲੇ ਤਾਲਾ ਤੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਖੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਣਿਕ੍ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਾਨਾਭਾਣ੍ਡਸੁਵਿਕ੍ਰਿਯਾ ਰਥ੍ਯਾਪਣਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਚਤੁष੍ਪਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਚਦੇ; ਸੁਹਾਵਣੀ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਚੌਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗृਹਗੋਪੁਰਸਂਬਾਧਾ ਵੀਥੀਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਾ ਰਾਜਹਂਸਨਿਭੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਗ੍ਰੀਵੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਘਰਾਂ ਤੇ ਗੋਪੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ—ਚਿੱਟੇ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਮਨਮੋਹਣੇ—ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾ ਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਸ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲੱਖਾਂ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਯਗ ਤੇ ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਅਤੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਪਦਾਤਿਗਣਸਂਕੁਲਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਧਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਨਾਨਾਯੋਧਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਾਨਾਜਨਪਦੈਰ੍ ਯੁਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸਮृਦ੍ਧਾ ਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਾ ਨ ਤਤ੍ਰ ਮਲਿਨਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨ ਮੂਰ੍ਖਾ ਨਾਪਿ ਨਿਰ੍ਧਨਾਃ
ਹੇ ਮੁਨੀਓ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਨਾ ਗੰਦੇ, ਨਾ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਸਨ।
ਨ ਰੋਗਿਣੋ ਨ ਹੀਨਾਙ੍ਗਾ ਨ ਦ੍ਯੂਤਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਸਦਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਹੀਣ, ਨਾ ਜੂਏ ਦੀ ਲਤ ਵਾਲਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਹृष੍ਟਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਸੁਵੇषਾਃ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ; ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।