ਤਾਵ੍ ਊਚੁਰ੍ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮ੍ ਏष ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ ਅਨੁਰੂਪਂ ਵਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਾਯਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਸੂਤਮਾਗਧੌ ਆਵਾਂ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਣਯਾਵਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਨਾਮ ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਵ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ, ਨਾਮ ਜਾਂ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪੰਡਿਤੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ऋषਿਭਿਸ੍ ਤੌ ਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ ਪृਥੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ—ਜੋ ਵੀ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਪ੍ਰਥੂ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਲੋਕੇ ਸ੍ਤਵੇषੁ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਸੂਤਾ, ਮਾਗਧਾ ਤੇ ਗਾਇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵਿਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਤਯੋਃ ਸ੍ਤਵਾਨ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਨੂਪਦੇਸ਼ਂ ਸੂਤਾਯ ਮਗਧਂ ਮਾਗਧਾਯ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪ੍ਰਥੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਅਨੂਪ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੂੰ ਮਾਗਧ ਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਵृਤ੍ਤੀਨਾਮ੍ ਏष ਵੋ ਦਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਵੈਣ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਾਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਲੋਕ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੋ।'
ਸੋ ऽਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਧਨੁਰ੍ ਗृਹ੍ਯ ਪृषਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਆਦ੍ਰਵਦ੍ ਬਲੀ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਣ੍ਯਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੌਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਮਹੀ ਤਾਂ ਪृਥੁਰ੍ ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਨ੍ਵਧਾਵਤ
ਫਿਰ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਭੱਜਦੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਣ੍ਯਭਯਾਤ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਵੈਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਚ ਭੱਜੀ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸਨੇ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ ਬਾਣੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ ਅਨ੍ਤਤਃ ਮਹਾਯੋਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮ੍ ਅਮਰੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਲਭਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸਾ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਣ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਬਚਾਅ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ।
ਉਵਾਚ ਵੈਣ੍ਯਂ ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਸਿ ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਨਾ ਮਯਾ
ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕੋਗੇ?'
ਮਯਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍
ਰਾਜਾ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਨ ਮਾਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਉਪਾਯਤਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਪਕ੍ਰਮਾਃ ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕੋ।
ਹਤ੍ਵਾਪਿ ਮਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪੋषਣੇ ਨृਪ ਅਨੁਕੂਲਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਛ ਕੋਪਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੱਖਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਬੋ।
ਅਵਧ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ ਕੋਪਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ ਬਹੂਨ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਨਨ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯੇਹ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੀ خاطر, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਜਾਂ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਨ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਮ੍ ਏਧਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਨਿਹਤੇ ऽਸ਼ੁਭੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਤਕਂ ਚੋਪਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਈ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਦੋਸ਼।
ਸੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਂਧਰੇ ਯਦਿ ਮੇ ਵਚਨਾਨ੍ ਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਥਯਿਤ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਖੁਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ ਸਂਜੀਵਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਰ੍ਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਧਾਰਣੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵੰਤ ਕਰ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਚ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਤਤ ਏਨਮ੍ ਅਹਂ ਸ਼ਰਮ੍ ਨਿਯਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਠਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਮ ਸਂਪਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਵੱਛਾ ਵੇਖ, ਹੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ خاطر ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਂ ਚ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ ਯਥਾ ਵਿਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗੇ ਤੇ ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੈਲਾਞ੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਤਦਾ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ।
ਨਹਿ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ਸਂਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਪੱਧਰ ਤੇ, ਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ ਤੇ ਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ।