ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਤਿਲੋਦਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਜਾਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਵਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਗ੍ਰਹੋਪਰਾਗੇ ਵਿषੁਵੇ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਯਨੇ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ, ਵਿਸੁਵ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਅਯਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗਾਦਿषੁ षਡਸ਼ੀਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭੇ ਤਿਥੌ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਨਾਦਿਕਮ੍
ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਚ੍ ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪਿਣ੍ਡਂ ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸਰਸਸ੍ ਤਟੇ
ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਯੇਚ੍ ਛਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਭਵਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਘੀ, ਦੂਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਵ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ।
ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧੇਨ ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨ ਚ ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮੌਲੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਮੇਧ੍ਯੈਰ੍ ਬਿਲ੍ਵਾਰ੍ਕਕਮਲਾਦਿਭਿਃ ਆਗਮੋਕ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ—ਬਿਲਵ, ਅਰਕ, ਕਮਲ ਆਦਿ—ਆਗਮ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ ਤੁ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਨੁਰਾਗਿਭਿਃ
ਜੋ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਧੂਪਦੀਪੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ ਉਪਹਾਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤਵੈਃ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਗੀਤੈਰ੍ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਹੋਮ, ਸਤੁਤੀ, ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ,
ਨृਤ੍ਯਜਪ੍ਯਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਨ੍ਰਿਤ, ਜਪ, ਨਮਸਕਾਰ, ਜੈਕਾਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਃ ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਇਕੀਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੱਡਦੀ ਰਥ ਵਿਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਲ੍ਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੇਹੇ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਯੋਗਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨੇ ਚੈਵ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਯਨੇ ਤਥਾ ਅਸ਼ੋਕਾਖ੍ਯਾਂ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰੋਪਣੇ ਤਥਾ
ਸੋਣਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਬਦਲਣ ਤੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਬਦਲਾਵ ਤੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਨਾਂ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ—
ਯੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ऽਪਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮੇਧਸਃ ਤੇ ऽਪਿ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ ਯੋਜਨਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੱਛਮ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ, ਦੋ ਅਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਭਾਸ੍ਕਰੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਲੋਕ ਭਾਸਕਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਆਦਿਤ੍ਯੇਨਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਉਪਗੀਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਿਤਾਃ ਕਲ੍ਪਮ੍ ਏਕਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਞ੍ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਕੁਲੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਭੋਗ ਮਾਣ ਕੇ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੇਹੇ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਃ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ
ਜਾਂ ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਬੁਦ੍ਧਯਃ ਯੋਗਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਪੂਜ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਨੇ ਰਥ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂ ਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਾਸ—
ਚਤੁष੍ਪਥੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਲ੍ ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਚੌਰਾਹੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਅਗ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ—
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਃ ਸਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ—
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਵਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ ਨਰਃ
ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।