ਜੀਵਂਜੀਵਕਹਾਰੀਤੈਸ਼੍ ਚਾਤਕੈਰ੍ ਵਨਵੇष੍ਟਿਤੈਃ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਕੂਜਦ੍ਭਿਰ੍ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰੈਃ
ਜੀਵੰਜੀਵਕ, ਹਰੀਤ, ਚਾਤਕ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ੍ ਤਡਾਗੈਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਾਪਿਭਿਃ ਨਾਨਾਜਲਾਸ਼ਯੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤੈਃ
ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਤੇ ਵਾਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੁਮੁਦੈਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਕਾਦਮ੍ਬੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵ ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ
ਕੁਮੁਦ, ਸੁਫੈਦ ਕਮਲ, ਸੁੰਦਰ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕਦੰਬ, ਚਕਰਵਾਕ, ਤੇ ਜਲ ਕੁੱਕੜ ਨਾਲ।
ਕਾਰਣ੍ਡਵੈਃ ਪ੍ਲਵੈਰ੍ ਹਂਸੈਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਜਲਚਾਰਿਭਿਃ ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਵਰੈਃ
ਕਾਰੰਡਵ, ਪਲਵ, ਹੰਸ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ।
ਨਾਨਾਜਲਾਸ਼ਯੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤਤ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਥੇ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ, ਜੋ ਬਲਦ ਦਾ ਝੰਡਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਤਡਾਗਾਨਿ ਵਾਪ੍ਯਃ ਕੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਸਾਗਰਾਃ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਜਲਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬ, ਵਾਪੀਆਂ, ਕੂਏਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ,
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੈਃ ਸਹ ਤੀਰ੍ਥਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ 'ਬਿੰਦੁਸਰ' ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਚਕਾਰ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੇਨ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਬਹੁਲੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ 'ਬਿੰਦੁਸਰ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿषੁਵੇ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਵਿਸੁਵ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿੰਦੁਸਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਤਿਲੋਦਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਜਾਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਵਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਗ੍ਰਹੋਪਰਾਗੇ ਵਿषੁਵੇ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਯਨੇ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ, ਵਿਸੁਵ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਅਯਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗਾਦਿषੁ षਡਸ਼ੀਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭੇ ਤਿਥੌ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਨਾਦਿਕਮ੍
ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਚ੍ ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪਿਣ੍ਡਂ ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸਰਸਸ੍ ਤਟੇ
ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਯੇਚ੍ ਛਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਭਵਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਘੀ, ਦੂਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਵ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ।
ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧੇਨ ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨ ਚ ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮੌਲੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਮੇਧ੍ਯੈਰ੍ ਬਿਲ੍ਵਾਰ੍ਕਕਮਲਾਦਿਭਿਃ ਆਗਮੋਕ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ—ਬਿਲਵ, ਅਰਕ, ਕਮਲ ਆਦਿ—ਆਗਮ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ ਤੁ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਨੁਰਾਗਿਭਿਃ
ਜੋ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਧੂਪਦੀਪੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ ਉਪਹਾਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤਵੈਃ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਗੀਤੈਰ੍ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਹੋਮ, ਸਤੁਤੀ, ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ,
ਨृਤ੍ਯਜਪ੍ਯਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਨ੍ਰਿਤ, ਜਪ, ਨਮਸਕਾਰ, ਜੈਕਾਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਃ ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਇਕੀਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੱਡਦੀ ਰਥ ਵਿਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਲ੍ਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੇਹੇ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਯੋਗਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨੇ ਚੈਵ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਯਨੇ ਤਥਾ ਅਸ਼ੋਕਾਖ੍ਯਾਂ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰੋਪਣੇ ਤਥਾ
ਸੋਣਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਬਦਲਣ ਤੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਬਦਲਾਵ ਤੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਨਾਂ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ—
ਯੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ऽਪਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮੇਧਸਃ ਤੇ ऽਪਿ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ ਯੋਜਨਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੱਛਮ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ, ਦੋ ਅਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।