ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਨ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਰਾਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਂਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ ਤਦਾ
ਪੰਡਿਤੋ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪੁੱਨਾਮਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੋਯਾਨਿ ਚਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਏ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਆਙ੍ਗਿਰਸੈਃ ਸਹ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਆੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਣ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ਮਹਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦੈਃ ਆਧਿਰਾਜ੍ਯੇ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਪਰਞ੍ਜਿਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ ਅਨੁਰਾਗਾਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਰਾਜਾਭ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਰਾਜਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਆਪਸ੍ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਦਦੁਰ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਪੁਟਕੇ ਪੁਟਕੇ ਮਧੁ
ਪृथਵੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸੂਤਃ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਤ੍ਯੇ ऽਹਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਸੂਤੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੂਤਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਥ ਮਾਗਧਃ ਪृਥੋਃ ਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹੂਤੌ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਗਧਾ ਵੀ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਥੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਾਵ੍ ਊਚੁਰ੍ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮ੍ ਏष ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ ਅਨੁਰੂਪਂ ਵਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਾਯਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਸੂਤਮਾਗਧੌ ਆਵਾਂ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਣਯਾਵਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਨਾਮ ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਵ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ, ਨਾਮ ਜਾਂ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪੰਡਿਤੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ऋषਿਭਿਸ੍ ਤੌ ਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ ਪृਥੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ—ਜੋ ਵੀ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਪ੍ਰਥੂ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਲੋਕੇ ਸ੍ਤਵੇषੁ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਸੂਤਾ, ਮਾਗਧਾ ਤੇ ਗਾਇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵਿਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਤਯੋਃ ਸ੍ਤਵਾਨ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਨੂਪਦੇਸ਼ਂ ਸੂਤਾਯ ਮਗਧਂ ਮਾਗਧਾਯ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪ੍ਰਥੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਅਨੂਪ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੂੰ ਮਾਗਧ ਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਵृਤ੍ਤੀਨਾਮ੍ ਏष ਵੋ ਦਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਵੈਣ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਾਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਲੋਕ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੋ।'
ਸੋ ऽਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਧਨੁਰ੍ ਗृਹ੍ਯ ਪृषਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਆਦ੍ਰਵਦ੍ ਬਲੀ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਣ੍ਯਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੌਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਮਹੀ ਤਾਂ ਪृਥੁਰ੍ ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਨ੍ਵਧਾਵਤ
ਫਿਰ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਭੱਜਦੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਣ੍ਯਭਯਾਤ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਵੈਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਚ ਭੱਜੀ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸਨੇ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ ਬਾਣੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ ਅਨ੍ਤਤਃ ਮਹਾਯੋਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮ੍ ਅਮਰੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਲਭਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸਾ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਣ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਬਚਾਅ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ।
ਉਵਾਚ ਵੈਣ੍ਯਂ ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਸਿ ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਨਾ ਮਯਾ
ਉਹ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕੋਗੇ?'
ਮਯਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍
ਰਾਜਾ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਨ ਮਾਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਉਪਾਯਤਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਪਕ੍ਰਮਾਃ ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕੋ।
ਹਤ੍ਵਾਪਿ ਮਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪੋषਣੇ ਨृਪ ਅਨੁਕੂਲਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਛ ਕੋਪਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੱਖਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਬੋ।
ਅਵਧ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ ਕੋਪਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।