ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਤਥਾ
ਅਹੋ! ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕਾਮ੍ਰਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਕਾਮਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੋ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭੂਤਲੇ ਦੁष੍ਕृਤਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਉਹ ਖੇਤਰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਕੋਟਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਰਾਣਸੀਸਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਕਾਮਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕਾਮ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਦੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਇਕਾਮਰ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖੇਤਰ 'ਇਕਾਮਰ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਰਨਾਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਗਣ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੇਤਰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਧੇਰੇ, ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਗृਹਗੋਪੁਰਸਂਬਾਧਂ ਤ੍ਰਿਕਚਾਦ੍ਵਾਰਭੂषਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਵਣਿਕ੍ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ ਰਾਜਹਂਸਨਿਭੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਤੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਗਦ੍ਵਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਿਤਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਖਾਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਤਰਕ੍ਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਪੀਤੈਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਯਾਮੈਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਣਕੈਃ ਸਮੀਰਣੋਦ੍ਧਤਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਸ੍ਵਨੈਃ ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗੈਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ—ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ—ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੋਦ੍ਯਾਨਮਣ੍ਡਿਤੈਃ ਪੂਜਾਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗੀਨ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਃ ਹਾਰੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਗ੍ਰੀਵਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਥੇ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ ਸ੍ਥਿਰਾਲਕਾਃ ਸੁਕਪੋਲਾਃ ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਗੱਲਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਕੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ ਚਾਰੁਜਘਨਾਃ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਾਯਤਲੋਚਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਰ ਸੋਹਣੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਲੰਬੀਆਂ, ਹਰ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਾਃ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨ੍ਯਃ ਕੁਚਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਹੰਸ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੇ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਃ ਕਰ੍ਣਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ ਮਦਾਲਸਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਢੀਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ।
ਈषਦ੍ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਦਸ਼ਨਾ ਬਿਮ੍ਬੌष੍ਠਾ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ ਤਾਮ੍ਬੂਲਰਞ੍ਜਿਤਮੁਖਾ ਵਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਖਦੇ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਮੂੰਹ ਪਾਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ।
ਸੁਭਗਾਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਃ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦਾ ਚਾਰਿਤ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਰਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸਦਾ ਉਥੇ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ।
ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਥੇ ਮਰਦ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਹਰ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਵਸਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸੁਲੋਚਨਾਃ ਘृਤਾਚੀਮੇਨਕਾਤੁਲ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਸਮਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਜੋ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੇ ਮੇਨਕਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਨ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀਸਹਜਨ੍ਯਾਭਾਃ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਸਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਹਸਿਤਾਨਨਾਃ ਕਲਾਕੌਸ਼ਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਾ ਗੁਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਗੁਣਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ; ਉਹ ਉਥੇ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਲਾਪਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਨ ਰੂਪਹੀਨਾ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਨ ਪਰਦ੍ਰੋਹਕਾਰਿਕਾਃ
ਉਹ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੰਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਸਾਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਮੋਹਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਧਨਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨ ਮੂਰ੍ਖਾ ਨ ਪਰਦ੍ਵਿषਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।