ਪਠਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮृਤਸ਼੍ ਚ ਗਣਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਦਕਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृषੇਣ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਸ੍ਥਾਯੀ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬਲਦ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗੜਣ ਤੱਕ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਨੈਤਦ੍ ਵੇਦਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨੈਤਚ੍ ਛ੍ਰਾਵ੍ਯਂ ਚ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖੀ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯੇ ऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਸੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਭਵਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਰੋषਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਭਵਮ੍
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਉਪਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਅਜੋਬਾ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਮੁੜ, ਮਹਾਨ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਫਲਂ ਕ੍ਰਤੋਃ ਹृष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵ੍ਯਾਸਂ ਕਥਾਸ਼ੇषਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਸਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕਂ ਪੁਨਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਕਾਮਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਤਥਾ
ਅਹੋ! ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕਾਮ੍ਰਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਕਾਮਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੋ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭੂਤਲੇ ਦੁष੍ਕृਤਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਉਹ ਖੇਤਰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਕੋਟਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਰਾਣਸੀਸਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਕਾਮਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕਾਮ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਦੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਇਕਾਮਰ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖੇਤਰ 'ਇਕਾਮਰ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਰਨਾਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਗਣ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੇਤਰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਧੇਰੇ, ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਗृਹਗੋਪੁਰਸਂਬਾਧਂ ਤ੍ਰਿਕਚਾਦ੍ਵਾਰਭੂषਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਵਣਿਕ੍ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ ਰਾਜਹਂਸਨਿਭੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਤੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਗਦ੍ਵਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਿਤਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਖਾਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਤਰਕ੍ਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਪੀਤੈਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਯਾਮੈਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਣਕੈਃ ਸਮੀਰਣੋਦ੍ਧਤਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਸ੍ਵਨੈਃ ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗੈਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ—ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ—ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੋਦ੍ਯਾਨਮਣ੍ਡਿਤੈਃ ਪੂਜਾਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗੀਨ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਃ ਹਾਰੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਗ੍ਰੀਵਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਥੇ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ ਸ੍ਥਿਰਾਲਕਾਃ ਸੁਕਪੋਲਾਃ ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਗੱਲਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਕੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ ਚਾਰੁਜਘਨਾਃ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਾਯਤਲੋਚਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਰ ਸੋਹਣੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਲੰਬੀਆਂ, ਹਰ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਾਃ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨ੍ਯਃ ਕੁਚਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਹੰਸ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੇ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਃ ਕਰ੍ਣਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ ਮਦਾਲਸਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਢੀਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ।
ਈषਦ੍ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਦਸ਼ਨਾ ਬਿਮ੍ਬੌष੍ਠਾ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ ਤਾਮ੍ਬੂਲਰਞ੍ਜਿਤਮੁਖਾ ਵਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਖਦੇ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਮੂੰਹ ਪਾਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ।