ਯਸ਼ਃਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਿਤ੍ਤਾਦਿਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਯਾਕਾਮੈਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਯਸ਼, ਸਵਰਗ, ਰਾਜ, ਧਨ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਣ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣ।
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਦੀਨੋ ਨਰੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਯਾਦਿਭਿਃ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗੀ, ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਾਜਕਾਰੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨੈਵ ਚ ਦੇਹੇਨ ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਣਰਾਡ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਗਣਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵਾ ਨ ਨਾਗਾ ਨ ਵਿਨਾਯਕਾਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਵਿਘ੍ਨਂ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਤੂਯਤੇ ਭਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਭਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਪਿਸਾਚ, ਨਾ ਨਾਗ, ਨਾ ਵਿਨਾਇਕ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾ ਇਦਂ ਨਾਰੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਭਵਭਾਵਿਤਾ ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਭਰ੍ਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵਤਿ ਚੈਵ ਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਭਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਘ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਯਚ੍ ਚ ਯਚ੍ ਚ ਵਾਚਾਪ੍ਯ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਗੁਹਸ੍ਯਾਥ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ ਬਲਿਂ ਵਿਭਜਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਦੇਵਤਾ ਸਗੁਹਾ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ ਨਾਮਾਨ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ ਲਭਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਵੇ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ, ਰਾਜ ਤੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸਮਾਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸੁਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਪਠਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮृਤਸ਼੍ ਚ ਗਣਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਦਕਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृषੇਣ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਸ੍ਥਾਯੀ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬਲਦ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗੜਣ ਤੱਕ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਨੈਤਦ੍ ਵੇਦਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨੈਤਚ੍ ਛ੍ਰਾਵ੍ਯਂ ਚ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖੀ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯੇ ऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਸੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਭਵਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਰੋषਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਭਵਮ੍
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਉਪਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਅਜੋਬਾ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਮੁੜ, ਮਹਾਨ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਫਲਂ ਕ੍ਰਤੋਃ ਹृष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵ੍ਯਾਸਂ ਕਥਾਸ਼ੇषਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਸਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕਂ ਪੁਨਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਕਾਮਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਤਥਾ
ਅਹੋ! ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕਾਮ੍ਰਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਕਾਮਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੋ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭੂਤਲੇ ਦੁष੍ਕृਤਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਉਹ ਖੇਤਰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਕੋਟਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਰਾਣਸੀਸਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਕਾਮਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕਾਮ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਰਕਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਦੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਇਕਾਮਰ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖੇਤਰ 'ਇਕਾਮਰ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਰਨਾਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਗਣ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੇਤਰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਧੇਰੇ, ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਗृਹਗੋਪੁਰਸਂਬਾਧਂ ਤ੍ਰਿਕਚਾਦ੍ਵਾਰਭੂषਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਵਣਿਕ੍ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ ਰਾਜਹਂਸਨਿਭੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਤੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।