ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੁਰਾਣ-ऋषਯੋ ਨ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਸ਼ਿਵਾ ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ੍ ਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਾਭਿਰ੍ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੌਰਸਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜੋ ਸੁਖਮ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਉਣ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨਘ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਭਗਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ।
ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਪੁਂਸਾਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦृਸ਼ਾਮ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸ ਮੇ ਗੋਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਰੱਖਣਹਾਰ ਹੋਵੇ।
ਯਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਯੋਗਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ, ਸਵਾਸ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਜਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਸ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ऽਮ੍ਬੁਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਦਨਂ ਰਾਹੋਰ੍ ਯਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤੇ ਨਿਸ਼ਿ ਗ੍ਰਸਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਕਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਹੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਦੇਹਸ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਚ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਉਹ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਣ।
ਯੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਅਪੋ ਭਾਗਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰਭ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ।
ਯੇਨ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਦੇਹਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਰੋਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਨ ਕृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵ ਵਧਦੇ, ਰੋਂਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਦੀਦੁਰ੍ਗੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਗੋष੍ਠੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਰਗਹਨੇषੁ ਚ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,
ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸ਼ਾਲਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨਾਲਯੇषੁ ਚ
ਜੋ ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕਾਂ, ਸਭਾਵਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,
ਯੇषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਵਿਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਗਤਾ ਯੇ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿषੁ
ਜੋ ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,
ਰਸਾਤਲਗਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਂ ਗਤਾਃ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੋ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ ਭਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚੇਜ੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੋਦੀ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਮਾਯਯਾ ਦੇਵ ਮੋਹਿਤਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਤਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਕਾਰਣਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਖਮ ਮਾਇਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਸ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਗਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਬਹੁਨਾ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦਕ੍ਸ਼, ਤੇਰੇ ਇਸ ਸਤਿ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ।
ਤਥੈਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ ਭਵਃ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਸਂਹਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਵ ਨੇ, ਇਉਂ ਹੀ ਬੋਲਿਆ, ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੁਃਖਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਅਹਂ ਯਜ੍ਞਹਨਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਰਾਨਘ
ਦਕ੍ਸ਼, ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਰਮ੍ ਇਮਂ ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮੈਕਾਗ੍ਰਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰ ਲੈ; ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਇੱਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਫਲਭਾਗੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਵੇਦਾਨ੍ षਡਙ੍ਗਾਨ੍ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਤਪਸ਼੍ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਦੈਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਗੂਢਮ੍ ਅਪ੍ਰਜ੍ਞਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕृਤੈਰ੍ ਧਰ੍ਮੈਰ੍ ਵਿਨੀਤਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਧਾਰਨ, ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਗਤਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਮਯਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਨਿਰਣੇ ਕਰਕੇ।
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੋਚਨਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਚੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ ਤਚ੍ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਮਾਨਸਸ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਜ੍ਵਰਃ
ਦਕ੍ਸ਼, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਫਲ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸਹਾਨੁਗਃ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਕ੍ਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਭਾਗਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚੋਮਯਾ ਭਵਃ ਜ੍ਵਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਹੁਧਾ ਵ੍ਯਭਜਤ੍ ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਭਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲਿਆ; ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਫੀਵਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।