ਗੋਨੇਤਾ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਸ਼੍ ਚ ਗੋਵृषੇਸ਼੍ਵਰਵਾਹਨਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗੋਪ੍ਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਗੋਪ੍ਤਾ ਗੋਗਰ੍ਗ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਗਾ ਹੈ।
ਅਖਣ੍ਡਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਮੁਖਃ ਸੁਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ऽਮੁਖਃ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਬਹੁਮੁਖੋ ਰਣੇष੍ਵ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਸਦਾ
ਅਖੰਡ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਮੂੰਹ, ਔਖਾ ਮੂੰਹ, ਬਿਨਾ ਮੂੰਹ, ਚਾਰ ਮੂੰਹ, ਕਈ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ ਧਨਦੋ ऽਰ੍ਥਪਤਿਰ੍ ਵਿਰਾਟ੍ ਅਧਰ੍ਮਹਾ ਮਹਾਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਣ੍ਡਧਾਰੋ ਰਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਪੰਛੀ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ, ਮਹਾਨ ਦੱਖ, ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸ੍ਥਿਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਥਾਣੁਸ਼੍ ਚ ਨਿष੍ਕਮ੍ਪਸ਼੍ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਦੁਰ੍ਵਿषਹੋ ਦੁਃਸਹੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਖੜਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਡੋਲ, ਨਿਹਚਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਔਖਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਔਖਾ ਪਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਧਰੋ ਦੁਰ੍ਵਸ਼ੋ ਨਿਤ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਪੋ ਵਿਜਯੋ ਜਯਃ ਸ਼ਸ਼ਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਨਯਨਸ਼ੀਤੋष੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ ਤृषਾ ਜਰਾ
ਔਖਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਹੀ; ਖਰਗੋਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਗਰਮ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬੁਢਾਪਾ।
ਆਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਧਿਹਾ ਵ੍ਯਾਧਿਪਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਸਹ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਵ੍ਯਾਧੀਨਾਮ੍ ਆਕਰੋ ऽਕਰਃ
ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਰੋਗ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਅਸਰੋਤ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸ਼੍ ਚ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਵਲੋਕਨਃ ਦਣ੍ਡਧृਕ੍ ਚਕ੍ਰਦਣ੍ਡਸ਼੍ ਚ ਰੌਦ੍ਰਭਾਗਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਸਿਖੰਡਧਾਰੀ ਹੈ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਹੈ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੰਡ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਕਰ ਤੇ ਦੰਡ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿषਪੋ ऽਮृਤਪਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੁਰਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸੋਮਪਃ ਮਧੁਪਸ਼੍ ਚਾਪਪਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਪਸ਼੍ ਚ ਬਲਾਬਲਃ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੋਵੇਂ ਹੈ।
ਵृषਾਙ੍ਗਰਾਮ੍ਭੋ ਵृषਭਸ੍ ਤਥਾ ਵृषਭਲੋਚਨਃ ਵृषਭਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਸਂਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਝ ਦੇ ਹਨ, ਵੱਝ ਹੀ ਹੈ, ਵੱਝ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੱਝ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਹੋ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਧਿਤਃ
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਹਿਰਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੁਰਾਣ-ऋषਯੋ ਨ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਸ਼ਿਵਾ ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ੍ ਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਾਭਿਰ੍ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੌਰਸਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜੋ ਸੁਖਮ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਉਣ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨਘ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਭਗਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ।
ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਪੁਂਸਾਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦृਸ਼ਾਮ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸ ਮੇ ਗੋਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਰੱਖਣਹਾਰ ਹੋਵੇ।
ਯਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਯੋਗਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ, ਸਵਾਸ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਜਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਸ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ऽਮ੍ਬੁਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਦਨਂ ਰਾਹੋਰ੍ ਯਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤੇ ਨਿਸ਼ਿ ਗ੍ਰਸਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਕਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਹੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਦੇਹਸ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਚ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਉਹ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਣ।
ਯੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਅਪੋ ਭਾਗਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰਭ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ।
ਯੇਨ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਦੇਹਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਰੋਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਨ ਕृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵ ਵਧਦੇ, ਰੋਂਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਦੀਦੁਰ੍ਗੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਗੋष੍ਠੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਰਗਹਨੇषੁ ਚ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,
ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸ਼ਾਲਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨਾਲਯੇषੁ ਚ
ਜੋ ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕਾਂ, ਸਭਾਵਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,
ਯੇषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਵਿਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਗਤਾ ਯੇ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿषੁ
ਜੋ ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,
ਰਸਾਤਲਗਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਂ ਗਤਾਃ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੋ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ ਭਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚੇਜ੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੋਦੀ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਮਾਯਯਾ ਦੇਵ ਮੋਹਿਤਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਤਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਕਾਰਣਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਖਮ ਮਾਇਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਸ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਗਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਬਹੁਨਾ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦਕ੍ਸ਼, ਤੇਰੇ ਇਸ ਸਤਿ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ।