ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮੋਹਾਦ੍ ਅਵਲੇਪਾਚ੍ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਅਪਨੇਤੁਂ ਤਦਾ ਵੇਣਸ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਾਰਨ ਰਾਜਾ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਣਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਮ੍ ਊਰੁਂ ਤੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਣਾ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਥਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞ ਊਰੌ ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਬਭੂਵ ਹ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣ ਮਥੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰਿਰ੍ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾ।'
ਨਿषਾਦਵਂਸ਼ਕਰ੍ਤਾਸੌ ਬਭੂਵ ਵਦਤਾਂ ਵਰਾਃ ਧੀਵਰਾਨ੍ ਅਸृਜਚ੍ ਚਾਪਿ ਵੇਣਕਲ੍ਮषਸਂਭਵਾਨ੍
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣਿਆ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਵੇਣਾ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਧੀਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਿਲਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਵੈ ਵੇਣਕਲ੍ਮषਾਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਣਾ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣਿਂ ਵੇਣਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਰਣੀਮ੍ ਇਵ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੇਣਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਅਰਣੀ ਵਾਂਗ ਮਥਣ ਲਗੇ।
ਪृਥੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਰਾਜ੍ ਜ੍ਵਲਨਸਂਨਿਭਃ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਹੱਥ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸੋ ऽਜਗਵਂ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਰਵਮ੍ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਵ ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਾਤੇ ऽਥ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵੇਣਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਵੈਣਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਨ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਰਾਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਂਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ ਤਦਾ
ਪੰਡਿਤੋ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪੁੱਨਾਮਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੋਯਾਨਿ ਚਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਏ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਆਙ੍ਗਿਰਸੈਃ ਸਹ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਆੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਣ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ਮਹਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦੈਃ ਆਧਿਰਾਜ੍ਯੇ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਪਰਞ੍ਜਿਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ ਅਨੁਰਾਗਾਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਰਾਜਾਭ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਰਾਜਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਆਪਸ੍ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਦਦੁਰ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਪੁਟਕੇ ਪੁਟਕੇ ਮਧੁ
ਪृथਵੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸੂਤਃ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਤ੍ਯੇ ऽਹਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਸੂਤੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੂਤਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਥ ਮਾਗਧਃ ਪृਥੋਃ ਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹੂਤੌ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਗਧਾ ਵੀ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਥੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਾਵ੍ ਊਚੁਰ੍ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮ੍ ਏष ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ ਅਨੁਰੂਪਂ ਵਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਾਯਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਸੂਤਮਾਗਧੌ ਆਵਾਂ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਣਯਾਵਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਨਾਮ ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਵ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ, ਨਾਮ ਜਾਂ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪੰਡਿਤੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ऋषਿਭਿਸ੍ ਤੌ ਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ ਪृਥੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ—ਜੋ ਵੀ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਪ੍ਰਥੂ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਲੋਕੇ ਸ੍ਤਵੇषੁ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਸੂਤਾ, ਮਾਗਧਾ ਤੇ ਗਾਇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵਿਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਤਯੋਃ ਸ੍ਤਵਾਨ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਨੂਪਦੇਸ਼ਂ ਸੂਤਾਯ ਮਗਧਂ ਮਾਗਧਾਯ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪ੍ਰਥੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਅਨੂਪ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੂੰ ਮਾਗਧ ਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਵृਤ੍ਤੀਨਾਮ੍ ਏष ਵੋ ਦਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਵੈਣ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਾਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਲੋਕ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੋ।'
ਸੋ ऽਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਧਨੁਰ੍ ਗृਹ੍ਯ ਪृषਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਆਦ੍ਰਵਦ੍ ਬਲੀ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਣ੍ਯਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੌਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਮਹੀ ਤਾਂ ਪृਥੁਰ੍ ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਨ੍ਵਧਾਵਤ
ਫਿਰ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਭੱਜਦੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।