ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਾ ਨ ਚ ਭੋਕ੍ਤੁਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਨੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨ ਚ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦੈਤ ਹਾਂ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਖਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਨਾ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਮਾਸੇ ਲਈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਮੈਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍ ਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧੋ ऽਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਵਰਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਨਿਖਾਤੋਤ੍ਪਾਟਿਤੈਰ੍ ਯੂਪੈਰ੍ ਅਪਵਿਦ੍ਧੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ ਆਮਿषਗृਧ੍ਨੁਭਿਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਗਿਧ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤੈਃ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਵਿਨਾਦਿਤੈਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਨृਪਤੇਰ੍ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਦਾ ਗਣੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਮृਗਰੂਪਂ ਵੈ ਖਮ੍ ਏਵਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਂ ਤਥਾਰੂਪਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਬਾਣਂ ਚ ਤਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਅਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਫਿਰ, ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ,
ਲਲਾਟਾਤ੍ ਪ੍ਰਸृਤੋ ਘੋਰਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ ਬਭੂਵ ਹ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਤਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੌ ਤਦਾ ਭੁਵਿ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲ ਆਈ; ਜਦ ਉਹ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀ,
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਃ ਤਤ੍ਰੋਦਪਦ੍ਯਤ ਤਦਾ ਪੁਰੁषੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰੋ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਿਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ ਵਿਭੀषਣਃ ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋ ऽਤਿਰੋਮਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਣਕਰ੍ਣਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੀ ਦਾਡੀ, ਡਰਾਉਣਾ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਲਾਲ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਰਾਲਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਰਕ੍ਤਵਾਸਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ऽਦਹਤ੍ ਕਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਵਾਨਲਃ
ਉਹ ਕਰਾਲ ਤੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਭੀਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਤੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਚਰਤਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤਦਾ ਤੁ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਐਸੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯਚਲਤ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਮਹਾਭੂਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਲੋਕਭਯਂਕਰੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਚਾਹਂ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯਨ੍ ਭਵਤੇ ऽਪਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਗਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਗੇ।'
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਯਾ ਇਮਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ...'
ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ ਮਹਾਦੇਵ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਉਪਲੇਭਿਰੇ ਯਸ਼੍ ਚੈष ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵੇਦਜਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਇਹ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੇ ਰੋਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਜ੍ਵਰੋ ਨਾਮੈष ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਤਿ ਏਕੀਭੂਤਸ੍ਯ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਧਾਰਣੇ ਤੇਜਸਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੀਵ 'ਜਵਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਕਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਮਰ੍ਥਾ ਸਕਲਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਹੁਧਾ ਸृਜ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਮਯਾ ਦੇਵੋ ਭਾਗੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਮਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਪਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਉਹ ਖੁਦ, ਪਿਨਾਕ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਮਨਸਾ ਦੇਵਂ ਭਵਂ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਅਨ੍ਵਗਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਸਮਾਰੁਧ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਗਿਆ।
ਵਿਧਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਬਹੁਦृष੍ਟਿਰ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਸ਼੍ਰਾਵਿਤੇ ਚ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਭੀਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਸਬਾष੍ਪਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਦਕ੍ਸ਼, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਦਿ ਵਾਹਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਃ ਯਦਿ ਚਾਹਮ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—
ਯਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੀਤਂ ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਯਚ੍ ਚ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਾਪਵਿਦ੍ਧਂ ਚ ਯਜ੍ਞਸਂਭਾਰਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਪੀਤਾ ਗਿਆ, ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੀਸ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ—
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚ ਸਂਚਿਤਮ੍ ਨ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।
ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰੋ ਹਰਃ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਵਾਦ੍ ਵਰਮ੍ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਚਾष੍ਟਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਤੁਤਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਗੁਡਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਭਵ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮ੍ ਉਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਨ੍ਧਕਸੂਦਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਬਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤ
ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਦੇਵ ਦੇਵਤਾ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।