ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਕੁਝ ਗਣਾਂ ਗਰਜੇ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ।
ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਰਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਆਲਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਰਾਸ਼ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਦ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਘृਤਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਘੀ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਮਧੁਮਣ੍ਡੋਦਕਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ਰ੍ਕਰਵਾਲੁਕਾਃ षਡ੍ਰਸਾਨ੍ ਨਿਵਹਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਮਧੁਰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਧਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਰੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੁੜ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਛੇ ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਲੇਹ੍ਯਚੋष੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉੱਚ-ਨੀਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਚਾਟੇ ਜਾਂ ਚੁੱਸੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਿਲੇ।
ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾ ਮਹਾਕੋਪਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਂਦੇ, ਲੁੱਟਦੇ ਤੇ ਖਾਣਾ ਛਿੜਕਦੇ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ऽਥ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਭੀषਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ।
ਏਵਂ ਗਣਾਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਦਹਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਨਾਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਯਜਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਰ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ऽਨ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਤ ਭਯਂਕਰਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'
ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਾ ਨ ਚ ਭੋਕ੍ਤੁਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਨੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨ ਚ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦੈਤ ਹਾਂ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਖਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਨਾ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਮਾਸੇ ਲਈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਮੈਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍ ਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧੋ ऽਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਵਰਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਨਿਖਾਤੋਤ੍ਪਾਟਿਤੈਰ੍ ਯੂਪੈਰ੍ ਅਪਵਿਦ੍ਧੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ ਆਮਿषਗृਧ੍ਨੁਭਿਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਗਿਧ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤੈਃ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਵਿਨਾਦਿਤੈਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਨृਪਤੇਰ੍ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਦਾ ਗਣੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਮृਗਰੂਪਂ ਵੈ ਖਮ੍ ਏਵਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਂ ਤਥਾਰੂਪਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਬਾਣਂ ਚ ਤਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਅਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਫਿਰ, ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ,
ਲਲਾਟਾਤ੍ ਪ੍ਰਸृਤੋ ਘੋਰਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ ਬਭੂਵ ਹ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਤਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੌ ਤਦਾ ਭੁਵਿ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲ ਆਈ; ਜਦ ਉਹ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀ,
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਃ ਤਤ੍ਰੋਦਪਦ੍ਯਤ ਤਦਾ ਪੁਰੁषੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰੋ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਿਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ ਵਿਭੀषਣਃ ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋ ऽਤਿਰੋਮਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਣਕਰ੍ਣਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੀ ਦਾਡੀ, ਡਰਾਉਣਾ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਲਾਲ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਰਾਲਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਰਕ੍ਤਵਾਸਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ऽਦਹਤ੍ ਕਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਵਾਨਲਃ
ਉਹ ਕਰਾਲ ਤੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਭੀਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਤੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਚਰਤਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤਦਾ ਤੁ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਐਸੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯਚਲਤ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਮਹਾਭੂਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਲੋਕਭਯਂਕਰੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਚਾਹਂ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯਨ੍ ਭਵਤੇ ऽਪਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਗਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਗੇ।'
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਯਾ ਇਮਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ...'
ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ ਮਹਾਦੇਵ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਉਪਲੇਭਿਰੇ ਯਸ਼੍ ਚੈष ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵੇਦਜਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਇਹ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੇ ਰੋਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਜ੍ਵਰੋ ਨਾਮੈष ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਤਿ ਏਕੀਭੂਤਸ੍ਯ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਧਾਰਣੇ ਤੇਜਸਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੀਵ 'ਜਵਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਕਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਮਰ੍ਥਾ ਸਕਲਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਹੁਧਾ ਸृਜ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਮਯਾ ਦੇਵੋ ਭਾਗੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਮਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਪਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਉਹ ਖੁਦ, ਪਿਨਾਕ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।