ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਿਂਹਵੇषੇਣ ਲੀਲਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਯਜਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਮਹਾਭੀਮਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਾਨੁਗਾ
ਮਹਾਂ ਭੀਮ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤਬ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਸ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਕृਤਾਲਯਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ 'ਵੀਰਭਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਰੋਮਕੂਪੇਭ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਗਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਭੈੜੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦ ਆਕਾਸ਼ਂ ਪੂਰਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸਮਭੂਤ੍ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਰੁਦ੍ਰਗਣੈਃ ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰੁਦਰ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚ ਵਵੁਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਵਰੁਣਾਲਯਃ ਅਗ੍ਨਯੋ ਵੈ ਨ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚਾਦੀਪ੍ਯਤ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਜਲੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ।
ਗ੍ਰਹਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਤਾਰਕਾਃ ऋषਯੋ ਨ ਪ੍ਰਭਾਸਨ੍ਤੇ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਤਿਮਿਰੀਭੂਤੇ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਰੇ ਯੂਪਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਟਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਜਨ-ਪੋਲੇ ਤੋੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਕੁਝ ਗਣਾਂ ਗਰਜੇ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ।
ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਰਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਆਲਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਰਾਸ਼ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਦ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਘृਤਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਘੀ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਮਧੁਮਣ੍ਡੋਦਕਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ਰ੍ਕਰਵਾਲੁਕਾਃ षਡ੍ਰਸਾਨ੍ ਨਿਵਹਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਮਧੁਰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਧਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਰੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੁੜ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਛੇ ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਲੇਹ੍ਯਚੋष੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉੱਚ-ਨੀਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਚਾਟੇ ਜਾਂ ਚੁੱਸੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਿਲੇ।
ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾ ਮਹਾਕੋਪਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਂਦੇ, ਲੁੱਟਦੇ ਤੇ ਖਾਣਾ ਛਿੜਕਦੇ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ऽਥ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਭੀषਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ।
ਏਵਂ ਗਣਾਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਦਹਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਨਾਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਯਜਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਰ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ऽਨ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਤ ਭਯਂਕਰਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'
ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਾ ਨ ਚ ਭੋਕ੍ਤੁਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਨੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨ ਚ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦੈਤ ਹਾਂ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਖਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਨਾ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਮਾਸੇ ਲਈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਮੈਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍ ਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧੋ ऽਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਵਰਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਨਿਖਾਤੋਤ੍ਪਾਟਿਤੈਰ੍ ਯੂਪੈਰ੍ ਅਪਵਿਦ੍ਧੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ ਆਮਿषਗृਧ੍ਨੁਭਿਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਗਿਧ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤੈਃ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਵਿਨਾਦਿਤੈਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਨृਪਤੇਰ੍ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਦਾ ਗਣੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਮृਗਰੂਪਂ ਵੈ ਖਮ੍ ਏਵਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਂ ਤਥਾਰੂਪਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਬਾਣਂ ਚ ਤਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਅਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਫਿਰ, ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ,
ਲਲਾਟਾਤ੍ ਪ੍ਰਸृਤੋ ਘੋਰਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ ਬਭੂਵ ਹ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਤਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੌ ਤਦਾ ਭੁਵਿ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲ ਆਈ; ਜਦ ਉਹ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀ,
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਃ ਤਤ੍ਰੋਦਪਦ੍ਯਤ ਤਦਾ ਪੁਰੁषੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ।