ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਪਪੁਃ ਸੋਮਂ ਹੁਤਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਵਾਧਿਆਇ ਜਾਂ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਨ ਹੋਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੂਰੇਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਨੀਅਤ ਆਈ: 'ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਹਵਨ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਹਮ੍ ਇਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਯष੍ਟਾ ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ ਮਯਿ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਮਯਿ ਹੋਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਮ੍ ਆਦਦਾਨਮ੍ ਅਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਅਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਵੇਣ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਅਸੀਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਲਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਵੇਣਾ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਨਿਧਨੇ ऽਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਲਯਿष੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਇਤੀਹ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਿਧਨ ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਇੱਥੇ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਵੇਣਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇਮਮ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਵੀਰ੍ਯਤਪਃਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ
ਧਰਮ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ? ਵਿਦਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪ ਤੇ ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਪ੍ਰਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਂਮੂਢਾ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ ਨੂਨਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੈਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਯਾਂ ਵੈ ਭੁਵਂ ਚ ਰੁਨ੍ਧੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮੋਹਾਦ੍ ਅਵਲੇਪਾਚ੍ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਅਪਨੇਤੁਂ ਤਦਾ ਵੇਣਸ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਾਰਨ ਰਾਜਾ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਣਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਮ੍ ਊਰੁਂ ਤੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਣਾ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਥਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞ ਊਰੌ ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਬਭੂਵ ਹ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣ ਮਥੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰਿਰ੍ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾ।'
ਨਿषਾਦਵਂਸ਼ਕਰ੍ਤਾਸੌ ਬਭੂਵ ਵਦਤਾਂ ਵਰਾਃ ਧੀਵਰਾਨ੍ ਅਸृਜਚ੍ ਚਾਪਿ ਵੇਣਕਲ੍ਮषਸਂਭਵਾਨ੍
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣਿਆ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਵੇਣਾ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਧੀਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਿਲਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਵੈ ਵੇਣਕਲ੍ਮषਾਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਣਾ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣਿਂ ਵੇਣਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਰਣੀਮ੍ ਇਵ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੇਣਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਅਰਣੀ ਵਾਂਗ ਮਥਣ ਲਗੇ।
ਪृਥੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਰਾਜ੍ ਜ੍ਵਲਨਸਂਨਿਭਃ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਹੱਥ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸੋ ऽਜਗਵਂ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਰਵਮ੍ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਵ ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਾਤੇ ऽਥ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵੇਣਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਵੈਣਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਨ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਰਾਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਂਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ ਤਦਾ
ਪੰਡਿਤੋ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪੁੱਨਾਮਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੋਯਾਨਿ ਚਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਏ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਆਙ੍ਗਿਰਸੈਃ ਸਹ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਆੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਣ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ਮਹਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦੈਃ ਆਧਿਰਾਜ੍ਯੇ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਪਰਞ੍ਜਿਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ ਅਨੁਰਾਗਾਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਰਾਜਾਭ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਰਾਜਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਆਪਸ੍ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਦਦੁਰ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਪੁਟਕੇ ਪੁਟਕੇ ਮਧੁ
ਪृथਵੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸੂਤਃ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਤ੍ਯੇ ऽਹਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਸੂਤੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੂਤਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਥ ਮਾਗਧਃ ਪृਥੋਃ ਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹੂਤੌ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਗਧਾ ਵੀ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਥੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।