ਪੂਰ੍ਵਾਗਤੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ਨ ਮੇ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਬਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਹੱਕੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਭਾਵਾਭ੍ਯਧਿਕੋ ਗੁਣੈਃ ਅਜੇਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਧृष੍ਯਸ਼੍ ਚ ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ, ਅਟੱਲ, ਤੇਜਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਅਨੇਨ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਤਿषੇਧੇਨ ਭਾਗਤਃ ਅਤੀਵ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਵੇਪਥੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਯਮ੍
ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਪਨ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨਾਮ ਦਾਨਂ ਨਿਯਮਂ ਤਪੋ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਯੇਨ ਪਤਿਰ੍ ਮਮਾਦ੍ਯ ਲਭੇਤ ਭਾਗਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਮਰੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ, ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਤਪ ਮੈਂ ਕਰਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕੇ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਭਗਵਾਨ?
ਅਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਥੋ ਵਿਨष੍ਟਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਭੁਲੇਖੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਾਮ੍ ਅਧ੍ਵਰੇਸ਼ਂ ਨਿਤਰਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਰਥਂਤਰਂ ਸਾਮ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਜਨ੍ਤਿ ਮਮਾਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੇ ਚ ਭਾਗਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਯਜਕ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਸਂਸਦਿ ਸ੍ਤੌषਿ ਗਰ੍ਵਾਯਸੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਸਿ ਸਂਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਾਗਾਰ੍ਥੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਤਿਕਾਰਦਾ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਹਿੱਸੇ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਤ੍ਨੀਮ੍ ਉਮਾਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਭੂਤਂ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਰਚਿਆ।
ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਖਂ ਗਚ੍ਛ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਜਾ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਿਂਹਵੇषੇਣ ਲੀਲਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਯਜਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਮਹਾਭੀਮਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਾਨੁਗਾ
ਮਹਾਂ ਭੀਮ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤਬ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਸ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਕृਤਾਲਯਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ 'ਵੀਰਭਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਰੋਮਕੂਪੇਭ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਗਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਭੈੜੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦ ਆਕਾਸ਼ਂ ਪੂਰਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸਮਭੂਤ੍ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਰੁਦ੍ਰਗਣੈਃ ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰੁਦਰ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚ ਵਵੁਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਵਰੁਣਾਲਯਃ ਅਗ੍ਨਯੋ ਵੈ ਨ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚਾਦੀਪ੍ਯਤ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਜਲੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ।
ਗ੍ਰਹਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਤਾਰਕਾਃ ऋषਯੋ ਨ ਪ੍ਰਭਾਸਨ੍ਤੇ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਤਿਮਿਰੀਭੂਤੇ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਰੇ ਯੂਪਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਟਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਜਨ-ਪੋਲੇ ਤੋੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਕੁਝ ਗਣਾਂ ਗਰਜੇ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ।
ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਰਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਆਲਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਰਾਸ਼ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਦ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਘृਤਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਘੀ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਮਧੁਮਣ੍ਡੋਦਕਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ਰ੍ਕਰਵਾਲੁਕਾਃ षਡ੍ਰਸਾਨ੍ ਨਿਵਹਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਮਧੁਰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਧਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਰੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੁੜ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਛੇ ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਲੇਹ੍ਯਚੋष੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉੱਚ-ਨੀਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਚਾਟੇ ਜਾਂ ਚੁੱਸੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਿਲੇ।
ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾ ਮਹਾਕੋਪਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਂਦੇ, ਲੁੱਟਦੇ ਤੇ ਖਾਣਾ ਛਿੜਕਦੇ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ऽਥ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਭੀषਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ।
ਏਵਂ ਗਣਾਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਦਹਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਨਾਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਯਜਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਰ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ऽਨ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਤ ਭਯਂਕਰਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'