ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਪੁਨਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੜ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼ੁਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਰ੍ਚਯਸੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤੂੰ ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ?
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਬਹਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਃ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਏਕਾਦਸ਼ਸ੍ਥਾਨਗਤਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਮੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਈ ਰੂਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਕਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਮਮੇਸ਼ੋ ਨ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਯਥਾਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੈਵਤਮ੍ ਤਥਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋ ਯਜ੍ਞੋ ऽਯਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਵੀ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚ ਭਾਗਾ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਥਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯ ਉਤ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਦੇਵਾ ਨਿਜਭਾਗਯੁਕ੍ਤਾ ਦਦਾਮਿ ਭਾਗਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਾਯ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਰੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਗਤਾਸ੍ ਤੁ ਦੇਵਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸੁਤਾ ਤਦਾ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ, ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਭਗਵਨ੍ ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨ੍ ਅਯਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਉਠਿਆ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਹਯਮੇਧੇਨ ਯਜਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਦਕਸ਼, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਮ੍ ਏਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਨੁਗਚ੍ਛਸਿ ਕੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿषੇਧੇਨ ਗਮਨਂ ਤੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ? ਕਿਸ ਰੋਕ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡਾ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ?
ਸੁਰੈਰ੍ ਏਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਮਮ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨ ਭਾਗ ਉਪਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਜਨਾਂ 'ਚ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਗਤੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ਨ ਮੇ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਬਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਹੱਕੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਭਾਵਾਭ੍ਯਧਿਕੋ ਗੁਣੈਃ ਅਜੇਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਧृष੍ਯਸ਼੍ ਚ ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ, ਅਟੱਲ, ਤੇਜਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਅਨੇਨ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਤਿषੇਧੇਨ ਭਾਗਤਃ ਅਤੀਵ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਵੇਪਥੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਯਮ੍
ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਪਨ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨਾਮ ਦਾਨਂ ਨਿਯਮਂ ਤਪੋ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਯੇਨ ਪਤਿਰ੍ ਮਮਾਦ੍ਯ ਲਭੇਤ ਭਾਗਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਮਰੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ, ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਤਪ ਮੈਂ ਕਰਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕੇ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਭਗਵਾਨ?
ਅਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਥੋ ਵਿਨष੍ਟਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਭੁਲੇਖੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਾਮ੍ ਅਧ੍ਵਰੇਸ਼ਂ ਨਿਤਰਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਰਥਂਤਰਂ ਸਾਮ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਜਨ੍ਤਿ ਮਮਾਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੇ ਚ ਭਾਗਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਯਜਕ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਸਂਸਦਿ ਸ੍ਤੌषਿ ਗਰ੍ਵਾਯਸੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਸਿ ਸਂਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਾਗਾਰ੍ਥੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਤਿਕਾਰਦਾ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਹਿੱਸੇ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਤ੍ਨੀਮ੍ ਉਮਾਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਭੂਤਂ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਰਚਿਆ।
ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਖਂ ਗਚ੍ਛ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਜਾ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਿਂਹਵੇषੇਣ ਲੀਲਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਯਜਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਮਹਾਭੀਮਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਾਨੁਗਾ
ਮਹਾਂ ਭੀਮ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤਬ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਸ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਕृਤਾਲਯਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ 'ਵੀਰਭਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਰੋਮਕੂਪੇਭ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਗਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਭੈੜੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦ ਆਕਾਸ਼ਂ ਪੂਰਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸਮਭੂਤ੍ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਰੁਦ੍ਰਗਣੈਃ ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰੁਦਰ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚ ਵਵੁਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਵਰੁਣਾਲਯਃ ਅਗ੍ਨਯੋ ਵੈ ਨ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚਾਦੀਪ੍ਯਤ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਜਲੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ।
ਗ੍ਰਹਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਤਾਰਕਾਃ ऋषਯੋ ਨ ਪ੍ਰਭਾਸਨ੍ਤੇ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਤਿਮਿਰੀਭੂਤੇ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਰੇ ਯੂਪਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਟਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯਜਨ-ਪੋਲੇ ਤੋੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ।