ਭਗਵਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਧਰੇ ਅਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਮਾਵਾਸਂ ਭੁਵਨੇषੁ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਚਮਕਦਾਰ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਮਯਾ ਵਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਿ ਅਨ੍ਯਂ ਨ ਰੋਚਿਤਵਤੀ ਵਾਸਂ ਵੈ ਦੇਵਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਨਹੀਂ, ਦੇਵੀ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਵਾਸਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨੇ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਮृਗਯਸੇ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ ਮੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਹੁਣ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੋਰ ਵਾਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਗृਹਂ ਗਤਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਮਾਤਾ ਵਿਜਨੇ ਲੋਕਭਾਵਨੇ
ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇ ਉਥੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਆਸਨਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਾ ਮਾਮ੍ ਏਵਮ੍ ਅਭਾषਤ ਉਮੇ ਤਵ ਸਦਾ ਭਰ੍ਤਾ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੀਡਨੈਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਮਾ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਸੁਭੇ।'
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਨਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕ੍ਰੀਡਾ ਭਵਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਯਤ੍ ਕਿਲ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ ਤਥਾ ਰਮਸੇ ਤਦ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਹਿ ਮਮ ਮਾਤੁਰ੍ ਵृषਧ੍ਵਜ
ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮਹਾਦੇਵ, ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਰਮਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ।
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਹ ਦੇਵੀਂ ਹਾਸਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹੱਸਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮ੍ ਏਵ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਵ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਨਿਲਯਸ਼੍ ਚ ਹ
ਇਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੁੱਸ ਗਈ? ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਤਾਂ ਨੰਗਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਕੇਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰਣ੍ਯੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਵਿਚਰਾਮਿ ਗਣੈਰ੍ ਨਗ੍ਨੈਰ੍ ਵृਤੋ ऽਮ੍ਭੋਜਵਿਲੋਚਨੇ
ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਨੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ।
ਮਾ ਕ੍ਰੁਧੋ ਦੇਵਿ ਮਾਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਤਥ੍ਯਂ ਮਾਤਾਵਦਤ੍ ਤਵ ਨਹਿ ਮਾਤृਸਮੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਜਨ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸ ਨਾ; ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮੇ ऽਸ੍ਤਿ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਸੁਰਵਰੇਸ਼੍ਵਰ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹਾਦੇਵ ਯਥਾਹਂ ਸੁਖਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇਂ, ਉਹ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਗਿਰਿਂ ਵਿਹਾਯ ਜਗਾਮ ਮੇਰੁਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸੇਵਿਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਯੁਕ੍ਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਥਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹਯਮੇਧਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਘੋੜਾ-ਯਜਨ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ?
ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਕृਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਥਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਰੋषਾਦ੍ ਵੈ ਤਨ੍ ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਰੁੱਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਵੈ ਯਥਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਾ ਮੇਰੋਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਮ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਥਲਂ ਨਾਮ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜੋਤਿਸਥਲ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਮ੍ ਅਨਾਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਗਿਰਿਤਟੇ ਸਰ੍ਵਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਙ੍ਕ ਇਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸੁਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਖਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਸਵਸ਼੍ ਚ ਮਹੌਜਸਃ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ
ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਸੁ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਵੈਦ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਵਾਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਉਪਾਸਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਸ਼ਨਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਅਙ੍ਗਿਰਃਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ऽਪਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ ਤਥਾ ਨਾਰਦਪਰ੍ਵਤੌ
ਅੰਗੀਰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਪਰਵਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਘਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਵਵੌ ਸੁਖਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਨਾਨਾਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੰਗਤਾਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ; ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਲਿਆਈ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਃ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਲੱਦ ਗਏ; ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਸਾਧਿਆ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਬਹੁਰੂਪਧਰਾ ਧृष੍ਟਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾਃ
ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪਿਸਾਚ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋਪਮਾਃ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਖੜੇ ਸਨ। ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਭੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦ ਰਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੰਗਾ, ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ ਤਂ ਦੇਵਂ ਰੂਪਿਣੀ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਦਕਸ਼, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆ ਗਿਆ।