ਯਸ੍ ਤੁ ਹਰੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਏਨਂ ਗਾਯਤਿ ਦੈਵਤਵਿਪ੍ਰਸਮਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਸੋ ऽਪ੍ਰਤਿਰੂਪਗਣੇਸ਼ਸਮਾਨੋ ਦੇਹਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਵਂ ਹੀਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾ ਪਠੇਚ੍ ਚ ਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੋ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ऽਮਰਰਾਡ੍ ਇਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਭਵਨਂ ਦੇਵੇ ਸੂਪਵਿष੍ਟੇ ਵਰਾਸਨੇ ਸ ਵਕ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਥਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੇਵਂ ਵੇਦ੍ਧੁਮਨਾ ਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨਮਥਾ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮ੍ ਅਨਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਲਾਧਮਮ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੀਡਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ—
ऋषੀਣਾਂ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਯਮਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤੈਃ ਸਹ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਯਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਰਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਤਤਾਯਿਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੇਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਯਨੇਨ ਤृਤੀਯੇਨ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਅਤਤਾਈ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍ ਸਹਸਾ ਰਤਿਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਦਹਤ੍ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਲਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਕਰੁਣਮ੍ ਆਰ੍ਤੋ ऽਕ੍ਰੋਸ਼ਤ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੁਣ ਰੋਇਆ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਸੋ ऽਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਮਨ੍ਮਥੋ ਲੋਕਤਾਪਨਃ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਮਨਮਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਕਰੁਣਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਂ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਅਯਾਚਤ੍ ਕਰੁਣਾਵਤੀ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਰੁਣ ਰੋਈ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਇਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਰੁਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵੌ ਤੌ ਕਰੁਣਾਤ੍ਮਕੌ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਗ੍ਧ ਏਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨਾਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਇਹੇष੍ਯਤੇ ਅਸ਼ਰੀਰੋ ऽਪਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ; ਪਰ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਪਤਿਸ੍ ਤੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਜਗਾਮੇष੍ਟਂ ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਗਤਕ੍ਲਮਾ
ਫਿਰ, ਇਹ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਤੁ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲੇ
ਕਾਮ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਝ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨੇषੁ ਚ
ਸੁੰਦਰ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—
ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਕਿਂਨਰਾਚਰਿਤੇषੁ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਯ ਤਡਾਗੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ
ਪਿਆਰੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ—
ਵਨਰਾਜਿषੁ ਰਮ੍ਯਾਸੁ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤੇषੁ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇषੁ ਮੁਨੀਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ
ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ—
ਏਤੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਮਨੋਹਰੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਭੂषਿਤੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਮਰਸੇਵਿਤੇषੁ ਰੇਮੇ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹਿਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਥਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨੇ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵੈਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਮੁਨਿਯਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯੈਃ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵृਤੋ ऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗੇ ਹਰ੍षਮ੍ ਅਵਾਪ ਸ਼ਂਭੁਃ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮੁੱਖ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦੇਵਵਰਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ
ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਗਣੈਰ੍ ਉਪੇਤੋ ਮਹਾਬਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਯਮਾਗ੍ਨਿਤੁਲ੍ਯੈਃ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ ਗਿਰਿਂ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਗਾ ਦੇ ਨੇਤਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ ਕਾਮਹਾ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਿਂ ਮਹਾਦੇਵ ਏਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕਾਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਹਿਮਵਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਸ ਹਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇਚ੍ਛਯਾ ਗਣੇਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ ਹਾਸਂ ਸਂਜਨਯਨ੍ ਮੁਹੁਃ
ਭਗਵਾਨ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹਾਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵੀਂ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਤਿਲਕੋ ਰਮਯਂਸ਼੍ ਚ ਰਰਾਮ ਚ ਮਹਾਨੁਭਾਵੈਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੈਃ ਕਾਮਰੂਪਧਰੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨਚਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਦੇਵ੍ਯ੍ ਆਸਸਾਦੈਕਾ ਮਾਤਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਆਸੀਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਆਸਨੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਫਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤੀਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਆਗਤਾਂ ਸੁਰਰੂਪਿਣੀਮ੍ ਆਸਨੇਨ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਸ਼ਂਪਾਦਯਦ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਆਸੀਨਾਂ ਤਾਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਮੇਨਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਖੁੱਟੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਚਿਰਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਵਦ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਕ੍ਰੀਡਨੈਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਕ੍ਰੀਡਸਿ ਸਂਗਤਾ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਈ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੁਭ ਲੋਚਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਦੱਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਗਰੀਬ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਯੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਥੈਵ ਚ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਉਮੇ ਤ ਏਵਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਤਵ ਪਤਿਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਜੋ ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਮਾ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਖੇਡਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਸੁਭੇ।
ਸੈਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾਥ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾ ਭਵਤ੍ ਮਹਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਚ ਤਦਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਵੱਡੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।