ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਚਿਤ੍ਰਾਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਕਾਰ੍ਯਾਯ ਕਾਰਣਾਯ ਚ
ਮਹਾਦੇਵ, ਅਜੋਬਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੁਖੀ, ਅਣਅੰਦਾਜ਼ੇ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੇਚ੍ਛਾਕਰਾਯ ਚ ਨਮਃ ਪੁਰੁषਸਂਯੋਗਪ੍ਰਧਾਨਗੁਣਕਾਰਿਣੇ
ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗੁਣ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕृਤਾਕृਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਫਲਸਂਯੋਗਦਾਯ ਚ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੀਤੇ-ਅਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਕਾਲਜ੍ਞਾਯ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਮੋ ਨਿਯਮਕਾਰਿਣੇ ਨਮੋ ਵੈषਮ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਗੁਣਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਯ ਚ
ਸਭ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਯਮ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਭੂਤਭਾਵਨ ਸ਼ਿਵ ਸੌਮ੍ਯਮੁਖੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਵ ਸੌਮ੍ਯੋ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ਿਵ, ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਖਸ਼੍ ਚ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਭੋਃ ਸੁਰਾਃ ਵਰਂ ਵਰਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਸਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਜਲਦੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਊਚੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਤਵੈਵ ਭਗਵਨ੍ ਹਸ੍ਤੇ ਵਰ ਏषੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਯਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਨਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਸੇ ਵਰਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ; ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦੇਵੋਗੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਾਨ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ ਹਰਃ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਹਰੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਏਨਂ ਗਾਯਤਿ ਦੈਵਤਵਿਪ੍ਰਸਮਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਸੋ ऽਪ੍ਰਤਿਰੂਪਗਣੇਸ਼ਸਮਾਨੋ ਦੇਹਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਵਂ ਹੀਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾ ਪਠੇਚ੍ ਚ ਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੋ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ऽਮਰਰਾਡ੍ ਇਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਭਵਨਂ ਦੇਵੇ ਸੂਪਵਿष੍ਟੇ ਵਰਾਸਨੇ ਸ ਵਕ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਥਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੇਵਂ ਵੇਦ੍ਧੁਮਨਾ ਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨਮਥਾ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮ੍ ਅਨਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਲਾਧਮਮ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੀਡਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ—
ऋषੀਣਾਂ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਯਮਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤੈਃ ਸਹ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਯਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਰਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਤਤਾਯਿਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੇਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਯਨੇਨ ਤृਤੀਯੇਨ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਅਤਤਾਈ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍ ਸਹਸਾ ਰਤਿਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਦਹਤ੍ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਲਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਕਰੁਣਮ੍ ਆਰ੍ਤੋ ऽਕ੍ਰੋਸ਼ਤ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੁਣ ਰੋਇਆ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਸੋ ऽਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਮਨ੍ਮਥੋ ਲੋਕਤਾਪਨਃ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਮਨਮਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਕਰੁਣਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਂ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਅਯਾਚਤ੍ ਕਰੁਣਾਵਤੀ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਰੁਣ ਰੋਈ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਇਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਰੁਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵੌ ਤੌ ਕਰੁਣਾਤ੍ਮਕੌ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਗ੍ਧ ਏਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨਾਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਇਹੇष੍ਯਤੇ ਅਸ਼ਰੀਰੋ ऽਪਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ; ਪਰ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਪਤਿਸ੍ ਤੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਜਗਾਮੇष੍ਟਂ ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਗਤਕ੍ਲਮਾ
ਫਿਰ, ਇਹ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਤੁ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲੇ
ਕਾਮ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਝ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨੇषੁ ਚ
ਸੁੰਦਰ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—
ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਕਿਂਨਰਾਚਰਿਤੇषੁ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਯ ਤਡਾਗੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ
ਪਿਆਰੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ—
ਵਨਰਾਜਿषੁ ਰਮ੍ਯਾਸੁ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤੇषੁ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇषੁ ਮੁਨੀਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ
ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ—
ਏਤੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਮਨੋਹਰੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਭੂषਿਤੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਮਰਸੇਵਿਤੇषੁ ਰੇਮੇ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹਿਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਥਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨੇ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵੈਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਮੁਨਿਯਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯੈਃ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵृਤੋ ऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗੇ ਹਰ੍षਮ੍ ਅਵਾਪ ਸ਼ਂਭੁਃ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮੁੱਖ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।