ਨਮੋ ਯਜ੍ਞਸ਼ਿਰੋਹਨ੍ਤ੍ਰੇ ਕृष੍ਣਕੇਸ਼ਾਪਹਾਰਿਣੇ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਾਯ ਪੂष੍ਣੋ ਦਨ੍ਤਹਰਾਯ ਚ
ਯਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਦੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪਿਨਾਕਸ਼ੂਲਾਸਿਖਡ੍ਗਮੁਦ੍ਗਰਧਾਰਿਣੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਤृਤੀਯਨਯਨਾਯ ਚ
ਧਨੁ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਲ ਦਾ ਕਾਲ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਕृਤੇ ਚੈਵ ਨਮਃ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨੇ ਸੁਵਰ੍ਣਰੇਤਸੇ ਚੈਵ ਨਮਃ ਕੁਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣੇ
ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਯੋਗਨਾਸ਼ਾਯ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਦਿਤ੍ਯਨੇਤ੍ਰਾਯ ਲਲਾਟਨਯਨਾਯ ਚ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਰਤਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਰਦਾਯ ਚ ਨਮੋ ਦੈਵਤਨਾਥਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਸਾਧਵੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਟਿਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ ਨਮੋ ਮੁਣ੍ਡਾਰ੍ਧਮੁਣ੍ਡਾਯ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਧੂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਅੱਧਾ ਮੁੰਡੇ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਮੁੰਡੇ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਲਿਲੇ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਨਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਦਾਨ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਲਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਾਰਿਣੇ
ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਃ ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਸਵ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਨਮਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ऽਥ ਸਾਂਖ੍ਯਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਨਮਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਉਗ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ
ਪਿਤਾ, ਸਾਂਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸ਼ਰਵਾ, ਉਗ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਭੀਮਾਯ ਸੇਨਾਨ੍ਯੇ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ਸ਼ੁਚਯੇ ਵੈਰਿਹਾਨਾਯ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਭੀਮ, ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਦਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਚਿਤ੍ਰਾਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਕਾਰ੍ਯਾਯ ਕਾਰਣਾਯ ਚ
ਮਹਾਦੇਵ, ਅਜੋਬਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੁਖੀ, ਅਣਅੰਦਾਜ਼ੇ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੇਚ੍ਛਾਕਰਾਯ ਚ ਨਮਃ ਪੁਰੁषਸਂਯੋਗਪ੍ਰਧਾਨਗੁਣਕਾਰਿਣੇ
ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗੁਣ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕृਤਾਕृਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਫਲਸਂਯੋਗਦਾਯ ਚ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੀਤੇ-ਅਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਕਾਲਜ੍ਞਾਯ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਮੋ ਨਿਯਮਕਾਰਿਣੇ ਨਮੋ ਵੈषਮ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਗੁਣਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਯ ਚ
ਸਭ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਯਮ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਭੂਤਭਾਵਨ ਸ਼ਿਵ ਸੌਮ੍ਯਮੁਖੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਵ ਸੌਮ੍ਯੋ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ਿਵ, ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਖਸ਼੍ ਚ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਭੋਃ ਸੁਰਾਃ ਵਰਂ ਵਰਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਸਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਜਲਦੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਊਚੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਤਵੈਵ ਭਗਵਨ੍ ਹਸ੍ਤੇ ਵਰ ਏषੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਯਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਨਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਸੇ ਵਰਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ; ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦੇਵੋਗੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਾਨ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ ਹਰਃ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਹਰੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਏਨਂ ਗਾਯਤਿ ਦੈਵਤਵਿਪ੍ਰਸਮਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਸੋ ऽਪ੍ਰਤਿਰੂਪਗਣੇਸ਼ਸਮਾਨੋ ਦੇਹਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਵਂ ਹੀਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾ ਪਠੇਚ੍ ਚ ਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੋ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ऽਮਰਰਾਡ੍ ਇਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਭਵਨਂ ਦੇਵੇ ਸੂਪਵਿष੍ਟੇ ਵਰਾਸਨੇ ਸ ਵਕ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਥਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੇਵਂ ਵੇਦ੍ਧੁਮਨਾ ਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨਮਥਾ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮ੍ ਅਨਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਲਾਧਮਮ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੀਡਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ—
ऋषੀਣਾਂ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਯਮਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤੈਃ ਸਹ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਯਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਰਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਤਤਾਯਿਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੇਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਯਨੇਨ ਤृਤੀਯੇਨ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਅਤਤਾਈ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍ ਸਹਸਾ ਰਤਿਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਦਹਤ੍ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਲਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਕਰੁਣਮ੍ ਆਰ੍ਤੋ ऽਕ੍ਰੋਸ਼ਤ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੁਣ ਰੋਇਆ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਸੋ ऽਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਮਨ੍ਮਥੋ ਲੋਕਤਾਪਨਃ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਮਨਮਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਕਰੁਣਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਂ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਅਯਾਚਤ੍ ਕਰੁਣਾਵਤੀ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਰੁਣ ਰੋਈ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਇਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।