ਚਾਰੁਰਾਵਵਿਜੁष੍ਟਾਨਿ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਨਾਂ ਵਨਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਨਿਤਮ੍ਬੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਰ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲਗੁਲ੍ਮੈਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ ਛੋਭਾ ਹਿਮਵਤਸ੍ ਤਦਾ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਘਾਤੈਰ੍ ਨਿਲੀਨੈਰ੍ ਇਵ ਸਂਧਿषੁ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤਮਾਲ ਤੇ ਗੁਲਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੀਲੇ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਗੁੱਝੜ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਨਿਕਾਮਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਵਿਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖੈਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਸਂਪ੍ਰਲਾਪੈਰ੍ ਹਿਮਾਚਲੋ ऽਤੀਵ ਤਦਾ ਰਰਾਜ
ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਪਕ ਰੁੱਖ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਸਤ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਚਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮृਦੁਮਦਕਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਚਞ੍ਚਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਧੁਰਤਰਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ ਉਪਚਿਤਬਲਃ ਪੁष੍ਪਚਾਪੇषੁਹਸ੍ਤਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਨਿਤਾ ਵੇਦ੍ਧੁਮ੍ ਅਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਅਨਙ੍ਗਃ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਧੇ।
ਪਟੁਃ ਸੂਰ੍ਯਾਤਪਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ऽਲ੍ਪਜਲਾਸ਼ਯਃ ਦੇਵੀਵਿਵਾਹਸਮਯੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮ ਆਗਾਦ੍ ਧਿਮਾਚਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਗਰਮੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹਿਮਾਚਲ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਰੁਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਃ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰੈਃ ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਦ੍ਰੇਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੜਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਥਾਪਿ ਚ ਗਿਰੌ ਤਤ੍ਰ ਵਾਯਵਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ਵਵੁਃ ਪਾਟਲਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਕਦਮ੍ਬਾਰ੍ਜੁਨਗਨ੍ਧਿਨਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ, ਕਦੰਬ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮੌਘਕੇਸਰਾਰੁਣਮੂਰ੍ਤਯਃ ਅਭਵਂਸ੍ ਤਟਸਂਘੁष੍ਟਫਲਹਂਸਕਦਮ੍ਬਕਾਃ
ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਝੜ ਤੇ ਲਾਲ ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਕੁਰਬਕਾਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕੁਸੁਮਾਪਾਣ੍ਡੁਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਗਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਭ੍ਰਮਰਾਵਲਿਸੇਵਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਰਬਕ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਫਿਕੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਭੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਕੁਲਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਤਮ੍ਬੇषੁ ਵਿਸ਼ਾਲੇषੁ ਮਹੀਭृਤਃ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਬਕੁਲ ਰੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਕੁਸੁਮਵਿਚਿਤ੍ਰਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਵਿਧਵਿਹਂਗਮਨਾਦਰਮ੍ਯਦੇਸ਼ਾਃ ਹਿਮਗਿਰਿਤਨਯਾਵਿਵਾਹਭੂਤ੍ਯੈ षਡ੍ ਉਪਯਯੁਰ੍ ऋਤਵੋ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਛੇ ਮੌਸਮ ਹਿਮਗਿਰਿ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸਮਾਗਮੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਾਭਰਣਸਂਪਦਾ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ ਏਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਚੈਵੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਮ੍ ਹਵਿਰ੍ ਜੁਹੋਮਿ ਵਹ੍ਨੌ ਤੇ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਉਪਾਧਿਆਇ ਦੇ ਪਦ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦਦਾਸਿ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ ਮਾਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ ਚੈਵਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇਉਂ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਯਦ੍ ਉਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਤਤ੍ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਵ ਜਗਦ੍ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਹਸ੍ਤਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਬਨ੍ਧੇਨ ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ।
ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੀਤੈਰ੍ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਆਪ ਹੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੈਦਿਕ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਿਸ੍ ਤਦ੍ ਅਮृਤਂ ਹਵਿਃ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਸਮਾਯੋਗਂ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਨਸੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵृਤ੍ਤ ਉਦ੍ਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਯੋਗੇਨੈਵ ਤਯੋਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦ੍ ਉਮਾਪਰਮੇਸ਼ਯੋਃ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ, ਉਮਾ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਸ ਪਰੋ ਵृਤ੍ਤੋ ਯਂ ਦੇਵਾ ਨ ਵਿਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਤਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਉਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਦੇਵ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਵृਤ੍ਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਭਵਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਆਦ੍ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਭਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਚੰਗੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮਃ ਪਰ੍ਵਤਲਿਙ੍ਗਾਯ ਪਰ੍ਵਤੇਸ਼ਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਨਮਃ ਪਵਨਵੇਗਾਯ ਵਿਰੂਪਾਯਾਜਿਤਾਯ ਚ ਨਮਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਭਸਂਪਦਾਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨੀਲਸ਼ਿਖਣ੍ਡਾਯ ਅਮ੍ਬਿਕਾਪਤਯੇ ਨਮਃ ਨਮਃ ਪਵਨਰੂਪਾਯ ਸ਼ਤਰੂਪਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਨੀਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਵਾ ਰੂਪ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਭੈਰਵਰੂਪਾਯ ਵਿਰੂਪਨਯਨਾਯ ਚ ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਾਯ ਚ
ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਦੇਵਵਯਸ੍ਯਾਯ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਨਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ ਵੇਦਾਙ੍ਕੁਰਾਯ ਚ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਰਾਚਰਾਧਿਪਤਯੇ ਸ਼ਮਨਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯਲਿਙ੍ਗਾਯ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਕਪਾਲਮਾਲਾਯ ਕਪਾਲਸੂਤ੍ਰਧਾਰਿਣੇ ਨਮਃ ਕਪਾਲਹਸ੍ਤਾਯ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਗਦਿਨੇ ਨਮਃ
ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਲੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ, ਡੰਡਾ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥਾਯ ਪਸ਼ੁਲੋਕਰਤਾਯ ਚ ਨਮਃ ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਹਸ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਮਥਾਰ੍ਤਿਹਰਾਯ ਚ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਖਟਵਾਂਗ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।