ਕੋਯष੍ਟਿਦਾਤ੍ਯੂਹਬਲਾਕਯੁਕ੍ਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਮੀਨਪੂਰ੍ਣਾਃ ਖਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਨਾਵਿਧਭੂषਿਤਾਙ੍ਗਾ ਦृਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸੁਚਿਤ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਉਥੇ ਝੀਲਾਂ ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕੋਯ, ਦਾਤਯੂਹ ਤੇ ਬਲਾਕਾ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ; ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਾਸੁ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਅਥ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਦਨੇਰਿਤਾਙ੍ਗਾਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਰਿਸੁਤਾਵਿਵਾਹੇ ਵਵੁਸ਼੍ ਚ ਵਾਤਾਃ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾਙ੍ਗਾਃ
ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ; ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗੀਆਂ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਪਾਤਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਨਗੇਭ੍ਯੋ ਮਲਯਾਦ੍ਰਿਜਾਤਾਃ ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ऋਤਵਸ਼੍ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਙ੍ਗਾਃ
ਮਲਯਾਚਲ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਝਾੜ ਰਹੀਆਂ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਤਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਰਲ ਕੇ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ।
ਸਮਦਾਲਿਕੁਲੋਦ੍ਗੀਤਸ਼ਿਲਾਕੁਸੁਮਸਂਚਯੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਹਿ ਮਾਲਤ੍ਯੋ ਭਾਵਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਮਾਲਤੀ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਮਸਤ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ।
ਨੀਲਾਨਿ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਰੁਹੈਃ ਪਯਾਂਸਿ ਗੌਰਾਣਿ ਗੌਰੈਸ਼੍ ਚ ਮृਣਾਲਦਣ੍ਡੈਃ ਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਰਕ੍ਤਾਨਿ ਭृਸ਼ਂ ਕृਤਾਨਿ ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਰੇਫਾਵਲਿਜੁष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰੈਃ
ਪਾਣੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਮ੍ਰਣਾਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ, ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਮਸਤ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਹੈਮਾਨਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਜਲੇषੁ ਕੇषੁਚਿਨ੍ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਚਾਰੁਤਰਾਣਿ ਕੇषੁਚਿਤ੍ ਵੈਦੂਰ੍ਯਨਾਲਾਨਿ ਸਰਃਸੁ ਕੇषੁਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪਦ੍ਮਵਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਉਗ ਆਏ; ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿਦੂਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ; ਤੇ ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗ ਉਗ ਪਏ।
ਵਾਪ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਃ ਕਮਲੋਤ੍ਪਲਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਸਂਜੁष੍ਟਾ ਹੈਮਸੋਪਾਨਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲ ਉਤਪਲ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਗਿਰੇਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਲੈਰ੍ ਹੇਮਾਨੀਵ ਬਭੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਘਣੇ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਚੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਈषਦ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਕੁਸੁਮੈਃ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਾਟਲਾਃ ਸਂਬਭੂਵੁਰ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਵਨਾਕਮ੍ਪਿਮੂਰ੍ਤਿਭਿਃ
ਪਾਟਲ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਿਰੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾ ਦਸ਼ਗੁਣਾ ਨੀਲਾਸ਼ੋਕਮਹੀਰੁਹਾਃ ਗਿਰੌ ਵਵृਧਿਰੇ ਫੁਲ੍ਲਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਰਜੁਨ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਨੀਲਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਰੁਰਾਵਵਿਜੁष੍ਟਾਨਿ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਨਾਂ ਵਨਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਨਿਤਮ੍ਬੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਰ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲਗੁਲ੍ਮੈਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ ਛੋਭਾ ਹਿਮਵਤਸ੍ ਤਦਾ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਘਾਤੈਰ੍ ਨਿਲੀਨੈਰ੍ ਇਵ ਸਂਧਿषੁ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤਮਾਲ ਤੇ ਗੁਲਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੀਲੇ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਗੁੱਝੜ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਨਿਕਾਮਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਵਿਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖੈਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਸਂਪ੍ਰਲਾਪੈਰ੍ ਹਿਮਾਚਲੋ ऽਤੀਵ ਤਦਾ ਰਰਾਜ
ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਪਕ ਰੁੱਖ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਸਤ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਚਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮृਦੁਮਦਕਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਚਞ੍ਚਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਧੁਰਤਰਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ ਉਪਚਿਤਬਲਃ ਪੁष੍ਪਚਾਪੇषੁਹਸ੍ਤਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਨਿਤਾ ਵੇਦ੍ਧੁਮ੍ ਅਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਅਨਙ੍ਗਃ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਧੇ।
ਪਟੁਃ ਸੂਰ੍ਯਾਤਪਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ऽਲ੍ਪਜਲਾਸ਼ਯਃ ਦੇਵੀਵਿਵਾਹਸਮਯੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮ ਆਗਾਦ੍ ਧਿਮਾਚਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਗਰਮੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹਿਮਾਚਲ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਰੁਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਃ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰੈਃ ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਦ੍ਰੇਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੜਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਥਾਪਿ ਚ ਗਿਰੌ ਤਤ੍ਰ ਵਾਯਵਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ਵਵੁਃ ਪਾਟਲਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਕਦਮ੍ਬਾਰ੍ਜੁਨਗਨ੍ਧਿਨਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ, ਕਦੰਬ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮੌਘਕੇਸਰਾਰੁਣਮੂਰ੍ਤਯਃ ਅਭਵਂਸ੍ ਤਟਸਂਘੁष੍ਟਫਲਹਂਸਕਦਮ੍ਬਕਾਃ
ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਝੜ ਤੇ ਲਾਲ ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਕੁਰਬਕਾਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕੁਸੁਮਾਪਾਣ੍ਡੁਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਗਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਭ੍ਰਮਰਾਵਲਿਸੇਵਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਰਬਕ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਫਿਕੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਭੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਕੁਲਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਤਮ੍ਬੇषੁ ਵਿਸ਼ਾਲੇषੁ ਮਹੀਭृਤਃ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਬਕੁਲ ਰੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਕੁਸੁਮਵਿਚਿਤ੍ਰਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਵਿਧਵਿਹਂਗਮਨਾਦਰਮ੍ਯਦੇਸ਼ਾਃ ਹਿਮਗਿਰਿਤਨਯਾਵਿਵਾਹਭੂਤ੍ਯੈ षਡ੍ ਉਪਯਯੁਰ੍ ऋਤਵੋ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਛੇ ਮੌਸਮ ਹਿਮਗਿਰਿ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸਮਾਗਮੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਾਭਰਣਸਂਪਦਾ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ ਏਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਚੈਵੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਮ੍ ਹਵਿਰ੍ ਜੁਹੋਮਿ ਵਹ੍ਨੌ ਤੇ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਉਪਾਧਿਆਇ ਦੇ ਪਦ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦਦਾਸਿ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ ਮਾਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ ਚੈਵਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇਉਂ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਯਦ੍ ਉਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਤਤ੍ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਵ ਜਗਦ੍ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਹਸ੍ਤਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਬਨ੍ਧੇਨ ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ।
ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੀਤੈਰ੍ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਆਪ ਹੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੈਦਿਕ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਿਸ੍ ਤਦ੍ ਅਮृਤਂ ਹਵਿਃ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਸਮਾਯੋਗਂ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਨਸੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।