ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਥਾ ਕਰ੍ਦਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਪਦਂ ਨਾਮ ਰਾਜਾਨਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਦਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਖਪਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਥਾ ਰਜਸਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਜਸਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਕੇਤੁਮੰਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਥਾ ਹਿਰਣ੍ਯਰੋਮਾਣਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਜਨਿਆ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਿਰਣਯਰੋਮਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤੈਰ੍ ਇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ ਯਥਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਪृਥੁਰ੍ ਏਤੈਰ੍ ਨਰਾਧਿਪੈਃ ਵੇਦਦृष੍ਟੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ऽਤੀਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ऽਮਿਤਤੇਜਸਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਮਨਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਦਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਹ ਭਵਤਾਂ ਚਾਨੁਕੂਲ੍ਯਾਯ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਹੇਚ੍ਛਥ ਮਹਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤਦ੍ ਅਧਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੋ; ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਵੱਡਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪृਥੋਰ੍ ਜਨ੍ਮ ਲੋਮਹਰ੍षਣ ਕੀਰ੍ਤਯ ਯਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵੇਯਂ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਵਾਪਿ ਨृਭਿਰ੍ ਦੁਗ੍ਧਾ ਯਥਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਸ਼੍ ਚ ਯਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਯਥਾ ਸ਼ੈਲੈਃ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੈਰ੍ ਯਥਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਕਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਦਵਿਜਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਤ੍ਸਕ੍ਸ਼ੀਰਵਿਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ ਚ ਦੋਗ੍ਧਾਰਂ ਚਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੁਵ੍ਰਤ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਤਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੱਝਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਕਾਰਣਾਤ੍ ਪਾਣਿਰ੍ ਵੇਣਸ੍ਯ ਮਥਿਤਃ ਪੁਰਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰ੍ ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ ਤਾਤ ਕਾਰਣਂ ਤਚ੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਵੈਨਾ ਦਾ ਹੱਥ ਕ੍ਰੋਧੀ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪृਥੋਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉੱਤਮ ਦਵਿਜੋ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ।
ਨਾਸ਼ੁਚੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨਸੋ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਘ੍ਨਾਯਾਹਿਤਾਯ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਜੋ ਅਸ਼ੁਧ, ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਗੈਰ-ਸ਼ਿਸ਼, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ-ਰਹਿਤ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਂ ਵੇਦੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਮਿਤਮ੍ ਰਹਸ੍ਯਮ੍ ऋषਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਸੁਵਰਗ ਦਾਇਕ, ਯਸ਼ ਦਾਇਕ, ਆਯੁ ਦਾਇਕ, ਧਨ ਦਾਇਕ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਯਸ਼੍ ਚੇਮਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪृਥੋਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ ਕृਤਾਕृਤਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਸੀਦ੍ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਗੋਪ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਰਿਸਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਅਤਰੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਅੰਗ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭਵਦ੍ ਵੇਣੋ ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਃ ਜਾਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੁਤਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੈਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਸੁਨੀਥਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਸ ਮਾਤਾਮਹਦੋषੇਣ ਤੇਨ ਕਾਲਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਲੋਭੇष੍ਵ੍ ਅਵਰ੍ਤਤ
ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਭੇਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਧਰ੍ਮੋਪੇਤਾਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਵੇਦਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੋ ऽਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਕੇ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਪਪੁਃ ਸੋਮਂ ਹੁਤਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਵਾਧਿਆਇ ਜਾਂ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਨ ਹੋਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੂਰੇਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਨੀਅਤ ਆਈ: 'ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਹਵਨ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਹਮ੍ ਇਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਯष੍ਟਾ ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ ਮਯਿ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਮਯਿ ਹੋਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਮ੍ ਆਦਦਾਨਮ੍ ਅਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਅਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਵੇਣ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਅਸੀਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਲਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਵੇਣਾ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਨਿਧਨੇ ऽਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਲਯਿष੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਇਤੀਹ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਿਧਨ ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਇੱਥੇ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਵੇਣਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇਮਮ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਵੀਰ੍ਯਤਪਃਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ
ਧਰਮ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ? ਵਿਦਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪ ਤੇ ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਪ੍ਰਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਂਮੂਢਾ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ ਨੂਨਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੈਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਯਾਂ ਵੈ ਭੁਵਂ ਚ ਰੁਨ੍ਧੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।