ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਮ੍ ਆਗਤਾ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਸਹਿਤਾਯ ਚ
ਉਹ ਸੰਗਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਿਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਇਮਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਮੂਢਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ ਤਤ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਇਦਂ ਚਾਹਂ ਤਦੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਮੂਢਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨੈਨਂ ਬੁਧ੍ਯਤ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਨਮ੍ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਕੋਲ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਮਨਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ-ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤਨੂਸ੍ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿਵਾਰਣੇ ਵਪੁਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਮਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ ਪਰਮਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਵਪੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪਰਮਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਭੁਮ੍ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਤृਤੀਯੇਕ੍ਸ਼ਣਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪਾਦਯੋਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਰਙ੍ਮਾਲਾਮ੍ ਅਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤੇ ਹੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਿਹਾ।
ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਮਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਭੂਤਲਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ੈਲਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨ੍ ਅਸਿ
ਮੈਂ ਹਿਮਵੰਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਤੇ ਵੰਦਨ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਭ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।'
ਸ਼ਰ੍ਵੇਣ ਸਹ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ऽਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਰੁਰ੍ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਪਰਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹਿਮਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਰਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਕਿਸ ਲਈ ਠਹਿਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਵੰਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋਦਯੇ ਮਮ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹੇਤੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਉਦ੍ਵਾਹਸ੍ ਤੁ ਯਦਾ ਯਾਦृਕ੍ ਤਦ੍ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਉਤਥਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਤਤ ਏਵਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦੇਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।'
ਮਾਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਯਥੇष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਲੋਕਪਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਚ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।' ਤੇ ਉਸੀ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦ੍ਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮਣਯਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਹੇਮਮੌਕ੍ਤਿਕਮ੍ ਏਵ ਚ
ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਰਤਨ, ਮਣੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਮੋਤੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਅਲਂਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਕਤੀ ਭੂਮਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਸਾਕਾਰ ਜੀਵ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਰਕਤ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭਾਸ੍ਵਤ੍ਸ੍ਫਟਿਕਭਿਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਪ੍ਰਲਮ੍ਬਿਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯ ਉਦ੍ਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਫਟਿਕ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸੋਮਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਤਾਪਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਮਣੀ
ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਾ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੌਰਭੇਯਂ ਮਨੋਰਮ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਮ੍ ਆਦਾਯ ਮਾਰੁਤਃ ਪ੍ਰਵਵੌ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਭਵਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹਵਾ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਹੀ, ਭਵ ਦੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦੇਵਨਦ੍ਯੋ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯ ਏਵ ਚ
ਉਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵ ਨਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਔਦਕਾਃ ਖੇਚਰਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਿਂਨਰਾ ਦੇਵਚਾਰਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਜਲ ਦੇ ਜੀਵ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਦੇਵ ਚਾਰਣ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਰ੍ ਨਾਰਦੋ ਹਾਹਾ ਹੂਹੂਸ਼੍ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮਗਾਃ ਰਮ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਆਦਾਯ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਦਾ ਪੁਰਮ੍
ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਤੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਜੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆਏ।
ऋषਯਸ੍ ਤੁ ਕਥਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਗੀਤਾਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਵੈਵਾਹਿਕਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ ਜੇਪੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਦ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਗਤੋ ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਹਰ੍षਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਉਦ੍ਵਾਹੇ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵ ਕੁੜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ऋਤਵਃ षਟ੍ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਗਨ੍ਧਸੁਖਾਵਹਾਃ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯੇਤਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੁਖ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਈਆਂ ਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ: 'ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।'
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧ੍ਵਨਿਪ੍ਰਹਰ੍षਿਭਿਃ ਕੇਕਾਯਮਾਨੈਃ ਸ਼ਿਖਿਭਿਰ੍ ਨृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਮੋਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਨੱਚ ਰਹੇ ਤੇ ਕੂਕ ਰਹੇ ਸਨ।