ਵਜ੍ਰਮ੍ ਆਹਾਰਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸ ਬਾਹੁਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਉੱਠ ਗਿਆ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਵਜ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਚਲਿਤੁਂ ਨ ਚ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬੱਚਾ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਟਿਕ ਗਿਆ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹੰ ਨਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹਿਲ ਸਕਿਆ।
ਭਗੋ ਨਾਮ ਤਤੋ ਦੇਵ ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਬਲੀ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਆਯੁਧਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਹੁਂ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਤ੍ ਤਦਾ ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਦ੍ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਅਥ ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਅਹਂ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਉਮੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਉਮਾ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ੍ਤੁਤਵਾਂਸ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਾਮਸਂਗੀਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯੈਰ੍ ਗੁਹ੍ਯਨਾਮਭਿਃ ਅਜਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਰੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਭੁਃ ਪਰਾਪਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧ੍ਯੇਯਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਅਮृਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕਾਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਮੁਢਲਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਅਮਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸृਕ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ ਇਯਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇ ਸृष੍ਟਿਕਾਰਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਮ੍ ਆਗਤਾ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਸਹਿਤਾਯ ਚ
ਉਹ ਸੰਗਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਿਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਇਮਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਮੂਢਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ ਤਤ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਇਦਂ ਚਾਹਂ ਤਦੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਮੂਢਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨੈਨਂ ਬੁਧ੍ਯਤ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਨਮ੍ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਕੋਲ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਮਨਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ-ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤਨੂਸ੍ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿਵਾਰਣੇ ਵਪੁਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਮਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ ਪਰਮਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਵਪੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪਰਮਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਭੁਮ੍ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਤृਤੀਯੇਕ੍ਸ਼ਣਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪਾਦਯੋਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਰਙ੍ਮਾਲਾਮ੍ ਅਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤੇ ਹੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਿਹਾ।
ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਮਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਭੂਤਲਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ੈਲਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨ੍ ਅਸਿ
ਮੈਂ ਹਿਮਵੰਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਤੇ ਵੰਦਨ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਭ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।'
ਸ਼ਰ੍ਵੇਣ ਸਹ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ऽਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਰੁਰ੍ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਪਰਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹਿਮਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਰਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਕਿਸ ਲਈ ਠਹਿਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਵੰਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋਦਯੇ ਮਮ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹੇਤੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਉਦ੍ਵਾਹਸ੍ ਤੁ ਯਦਾ ਯਾਦृਕ੍ ਤਦ੍ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਉਤਥਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਤਤ ਏਵਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦੇਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।'
ਮਾਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਯਥੇष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਲੋਕਪਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਚ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।' ਤੇ ਉਸੀ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦ੍ਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮਣਯਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਹੇਮਮੌਕ੍ਤਿਕਮ੍ ਏਵ ਚ
ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਰਤਨ, ਮਣੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਮੋਤੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਅਲਂਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਕਤੀ ਭੂਮਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਸਾਕਾਰ ਜੀਵ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਰਕਤ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।