ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਂਘੈਃ ਸਹਿਤੋ ऽਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗਾਮ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਤ੍ ਤਦਾਨੀਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਚਾਰੁਗृਹੀਤਵੇਸ਼ਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਪृष੍ਠਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਕਿਂਨਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਰਰਾਜ ਰਾਜਾਧਿਕਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਜ੍ਞਾਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕृਤਪ੍ਰਮੋਦਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਂ ਸਮਲਂਚਕਾਰ ਹੇਤੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤੇਰ੍ ਮਾਤਾ ਚ ਤੇषਾਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਮ੍
ਆਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਧੀਮਤੋ ਗੀਤਾ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਾ ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋਪਾਦ੍ ਧਿਮਵਦ੍ਗृਹਂ ਸਾ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਂ ਹਿ
ਉਹ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਜੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਡਕਸ਼ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਤਵ ਦੇ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਆਈ।
ਵਿਮਾਨਪृष੍ਠੇ ਮਣਿਹੇਮਜੁष੍ਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਲਚ੍ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਪੁष੍ਪਾਂ ਸੁਸੁਗਨ੍ਧਮਾਲਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ
ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਮਾਲਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਦੇਵਸਂਸਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਆਗਤੈਰ੍ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਉਪਾਗਤੇ
ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਤਲਸਂਸੁਪ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਵਿਭੁਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਪੰਜ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਵਧ੍ਯਾਨਾਜ੍ ਜਗृਹੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਪੰਜ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਜਾਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਕਲ੍ਪਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਚ ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਹृਦਿ ਤਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ ਕੋ ऽਯਮ੍ ਅਤ੍ਰੇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ ਭृਸ਼ਮੋਹਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਵਜ੍ਰਮ੍ ਆਹਾਰਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸ ਬਾਹੁਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਉੱਠ ਗਿਆ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਵਜ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਚਲਿਤੁਂ ਨ ਚ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬੱਚਾ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਟਿਕ ਗਿਆ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹੰ ਨਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹਿਲ ਸਕਿਆ।
ਭਗੋ ਨਾਮ ਤਤੋ ਦੇਵ ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਬਲੀ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਆਯੁਧਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਹੁਂ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਤ੍ ਤਦਾ ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਦ੍ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਅਥ ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਅਹਂ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਉਮੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਉਮਾ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ੍ਤੁਤਵਾਂਸ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਾਮਸਂਗੀਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯੈਰ੍ ਗੁਹ੍ਯਨਾਮਭਿਃ ਅਜਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਰੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਭੁਃ ਪਰਾਪਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧ੍ਯੇਯਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਅਮृਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕਾਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਮੁਢਲਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਅਮਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸृਕ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ ਇਯਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇ ਸृष੍ਟਿਕਾਰਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਮ੍ ਆਗਤਾ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਸਹਿਤਾਯ ਚ
ਉਹ ਸੰਗਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਿਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਇਮਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਮੂਢਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ ਤਤ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਇਦਂ ਚਾਹਂ ਤਦੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਮੂਢਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨੈਨਂ ਬੁਧ੍ਯਤ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਨਮ੍ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਕੋਲ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਮਨਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ-ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤਨੂਸ੍ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿਵਾਰਣੇ ਵਪੁਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਮਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ ਪਰਮਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਵਪੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪਰਮਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਭੁਮ੍ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਤृਤੀਯੇਕ੍ਸ਼ਣਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।