ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਹਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਗ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਹਿਤਂ ਹਿ ਤੇ ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਰੋ ਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਹਰੇਤ੍
ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਾਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਦਤ੍ਤਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਾਦਦਾਨਿ ਹਿ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਰਮਤਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਬਾਲਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਨਮਸ੍ਯ ਚ ਦੇਵੀਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਵਭਾਸਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ, ਬੱਚਾ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਸਰਸਸ੍ ਤੀਰੇ ਮੁਕ੍ਤੋ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਲਬ੍ਧ ਇਵਾਰ੍ਥੌਘਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਗ੍ਰਾਹ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬੱਚਾ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਧਨ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਸੋ ऽਪਚਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਹਿਮਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਭੂਯ ਏਵ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਾ
ਤਪ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ, ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾਂ ਤਪੋ ਭੂਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ ਤਪ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪ ਨਾ ਕਰ।'
ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਪੋ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਤਤ੍ ਤੇਨੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀਏ, ਇਹ ਤਪ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵੀ ਤਪਸੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰੀਤਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਤਪ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਇਦਂ ਪਠੇਦ੍ ਯੋ ਹਿ ਨਰਃ ਸਦੈਵ ਬਾਲਾਨੁਭਾਵਾਚਰਣਂ ਹਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ ਦੇਹਭੇਦਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਪੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਕੁਮਾਰਤੁਲ੍ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ, ਕੁਮਾਰਾ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਂਕੁਲੇ ਅਭਵਤ੍ ਸ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜੋ ऽਸੌ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਧ੍ਯਾਨਕੋਵਿਦਃ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਈਸ਼ਵਰੀ ਇਛਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਸ਼ੈਲਃ ਸਮਯਾਰਕ੍ਸ਼ਣੇਪ੍ਸਯਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵ੍ ਅਘੋषਯਤ੍
ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਦਾਨਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਵृਣੁਯਾਤ੍ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਮੇ ਸੁਤਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹਰ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁਣ ਲਵੇ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਸੁਕृਤਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਮਮਾਭ੍ਯੁਦਯਸਂਮਤਮ੍ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਲਈ ਮਨਪਸੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਸ਼ੈਲਿੰਦਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਕੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਕੁਲਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਥੈਵਮ੍ ਆਘੋषਿਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਦੇਵਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸਾਃ ਸਮਾਯਯੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤਵੇਸ਼ਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਸਨਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵृਤੋ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੈਃ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਮਹੀਧ੍ਰਰਾਜ੍ਞਾ ਆਗਤਸ੍ ਤਦਾਹਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੈਰ੍ ਉਪੇਤਃ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਹੀਧਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਰਰਾਟ੍ ਸ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਹਾਰਸ੍ਰਗੁਦਾਰਰੂਪਃ ਐਰਾਵਤਂ ਸਰ੍ਵਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਮਦਾਸਾਰਕृਤਪ੍ਰਵਾਹਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਐਰਾਵਤ — ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖ — ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਢੋਂ ਮਦ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਇਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਮਰਰਾਟ੍ ਸ ਵਜ੍ਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਸਮਾਗਾਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਤੇਜਃਪ੍ਰਭਾਵਾਧਿਕਤੁਲ੍ਯਰੂਪੀ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਦਿਸ਼ੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੈਮਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸਵਲਤ੍ਪਤਾਕਮ੍ ਆਰੂਢ ਆਗਾਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਜਵੇਨ ਮਣਿਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਣ੍ਡਲਸ਼੍ ਚ ਵਹ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਤੇਜਃਪ੍ਰਤਿਮੇ ਵਿਮਾਨੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ 'ਤੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਡੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਕਸ਼੍ਯਪਸੂਨੁਰ੍ ਏਕ ਆਦਿਤ੍ਯਮਧ੍ਯਾਦ੍ ਭਗਨਾਮਧਾਰੀ ਪੀਨਾਙ੍ਗਯष੍ਟਿਃ ਸੁਕृਤਾਙ੍ਗਹਾਰ ਤੇਜੋਬਲਾਜ੍ਞਾਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਗਿਆ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਦਣ੍ਡਂ ਸਮਾਗृਹ੍ਯ ਕृਤਾਨ੍ਤ ਆਗਾਦ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਭੀਮਂ ਮਹਿषਂ ਜਵੇਨ ਮਹਾਮਹੀਧ੍ਰੋਚ੍ਛ੍ਰਯਪੀਨਗਾਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਦਿਰਤ੍ਨਾਞ੍ਚਿਤਚਾਰੁਵੇਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਮਹਿਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮੋਟਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਸਮੀਰਣਃ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਵਿਭਰ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਗਾਦ੍ ਧਿ ਸਂਤਾਪਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੇਸ਼ਾਂਸ੍ ਤੇਜੋਧਿਕਸ੍ ਤੇਜਸਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ
ਸਮੀਰਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੌ ਵਰਵੇਸ਼ਧਾਰੀ ਨਾਨਾਮਣਿਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਙ੍ਗਯष੍ਟਿਰ੍ ਜਗਦ੍ਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਮਾਨਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਅੱਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਹਲ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪੇਸ਼ਃ ਸ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ऽਭ੍ਯਗਾਚ੍ ਚ ਆਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੇਸ਼ਾਨ੍ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵੇਸ਼ੇਨ ਚ ਚਾਰੁਰੂਪਃ
ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ ਮਹਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ੀ ਸਮਾਯਾਤ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਾਙ੍ਗਯष੍ਟਿਃ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗ ਆਬਦ੍ਧਸੁਗਨ੍ਧਿਮਾਲ੍ਯਃ
ਚੰਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹੀਧ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਗਦਾਧਰੋ ऽਸੌ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਮੇਤਃ ਅਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚਾਪਿ ਭਿषਗ੍ਵਰੌ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਏਕਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤ੍ਵਰਯਾਧਿਰੁਹ੍ਯ
ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਨੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਹਨ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਏ।
ਮਨੋਹਰੌ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਚਾਰੁਵੇਸ਼ੌ ਆਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਦੇਵਵਰੌ ਸੁਵੀਰੌ ਸਹਸ੍ਰਨਾਗਃ ਸ੍ਫੁਰਦਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਤਦਾਨੀਂ ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਤੇਜਾਃ
ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਨਾਗੈਰ੍ ਅਪਰੈਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਗਾਚ੍ ਚ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਣਾਂ ਵਹ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਸ਼ਕ੍ਰਾਨਿਲਤੁਲ੍ਯਭਾਸਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵਰਾਨੁਰੂਪਂ ਪ੍ਰਵਿਧਾਯ ਵੇਸ਼ਂ ਵृਨ੍ਦਂ ਸਮਾਗਾਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਃ ਸ ਚ ਚਾਰੁਰੂਪੀ ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਦੋ ਦਿਵ੍ਯਵਿਮਾਨਚਾਰੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।