ਯਨ੍ ਮਯਾ ਹਿਮਵਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਚਰਿਤਂ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੇਨ ਬਾਲਮ੍ ਇਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਹਰਾਜ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਉੱਤਮ ਤਪ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾ ਵ੍ਯਯਸ੍ ਤਪਸੋ ਦੇਵਿ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲੇ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਦੇਵੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣਾ ਤਪ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਜੋ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਗ੍ਰਾਹਾਧਿਪ ਵਦਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ ਤਤ੍ ਕृਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤੋ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਉਹੀ ਕਰੀਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਵੈ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾਲਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿੰਨਾ ਭਲਾ ਮੈਂ ਕਮਾਇਆ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਾਹ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਾਹ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤਤੋ ਗ੍ਰਾਹਸ੍ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਭੂषਿਤਃ ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਦਾਭਵਤ੍ ਉਵਾਚ ਚੈਵਂ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵੀਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਗ੍ਰਾਹ, ਤਪ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਉਠਿਆ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਤਪਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜਨਂ ਦੁਃਖਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀਏ? ਤਪ ਕਮਾਉਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਤਿਆਗ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਗृਹਾਣ ਤਪ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਂ ਚੇਮਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਉਵਾਚੇਦਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ
ਸੁਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਅਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਗ੍ਰਾਹ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਹੇਨਾਪਿ ਮਯਾ ਗ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤਪਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪੁਨਃ
ਗ੍ਰਾਹ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੀ। ਤਪ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹ ਕृਤਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਨ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਾਹ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਹਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਗ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਹਿਤਂ ਹਿ ਤੇ ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਰੋ ਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਹਰੇਤ੍
ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਾਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਦਤ੍ਤਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਾਦਦਾਨਿ ਹਿ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਰਮਤਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਬਾਲਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਨਮਸ੍ਯ ਚ ਦੇਵੀਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਵਭਾਸਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ, ਬੱਚਾ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਸਰਸਸ੍ ਤੀਰੇ ਮੁਕ੍ਤੋ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਲਬ੍ਧ ਇਵਾਰ੍ਥੌਘਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਗ੍ਰਾਹ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬੱਚਾ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਧਨ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਸੋ ऽਪਚਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਹਿਮਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਭੂਯ ਏਵ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਾ
ਤਪ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ, ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾਂ ਤਪੋ ਭੂਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ ਤਪ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪ ਨਾ ਕਰ।'
ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਪੋ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਤਤ੍ ਤੇਨੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀਏ, ਇਹ ਤਪ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵੀ ਤਪਸੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰੀਤਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਤਪ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਇਦਂ ਪਠੇਦ੍ ਯੋ ਹਿ ਨਰਃ ਸਦੈਵ ਬਾਲਾਨੁਭਾਵਾਚਰਣਂ ਹਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ ਦੇਹਭੇਦਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਪੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਕੁਮਾਰਤੁਲ੍ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ, ਕੁਮਾਰਾ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਂਕੁਲੇ ਅਭਵਤ੍ ਸ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜੋ ऽਸੌ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਧ੍ਯਾਨਕੋਵਿਦਃ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਈਸ਼ਵਰੀ ਇਛਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਸ਼ੈਲਃ ਸਮਯਾਰਕ੍ਸ਼ਣੇਪ੍ਸਯਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵ੍ ਅਘੋषਯਤ੍
ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਦਾਨਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਵृਣੁਯਾਤ੍ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਮੇ ਸੁਤਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹਰ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁਣ ਲਵੇ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਸੁਕृਤਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਮਮਾਭ੍ਯੁਦਯਸਂਮਤਮ੍ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਲਈ ਮਨਪਸੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਸ਼ੈਲਿੰਦਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਕੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਕੁਲਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਥੈਵਮ੍ ਆਘੋषਿਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਦੇਵਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸਾਃ ਸਮਾਯਯੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤਵੇਸ਼ਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਸਨਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵृਤੋ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੈਃ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਮਹੀਧ੍ਰਰਾਜ੍ਞਾ ਆਗਤਸ੍ ਤਦਾਹਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੈਰ੍ ਉਪੇਤਃ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਹੀਧਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਰਰਾਟ੍ ਸ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਹਾਰਸ੍ਰਗੁਦਾਰਰੂਪਃ ਐਰਾਵਤਂ ਸਰ੍ਵਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਮਦਾਸਾਰਕृਤਪ੍ਰਵਾਹਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਐਰਾਵਤ — ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖ — ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਢੋਂ ਮਦ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਇਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਮਰਰਾਟ੍ ਸ ਵਜ੍ਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਸਮਾਗਾਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਤੇਜਃਪ੍ਰਭਾਵਾਧਿਕਤੁਲ੍ਯਰੂਪੀ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਦਿਸ਼ੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੈਮਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸਵਲਤ੍ਪਤਾਕਮ੍ ਆਰੂਢ ਆਗਾਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਜਵੇਨ ਮਣਿਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਣ੍ਡਲਸ਼੍ ਚ ਵਹ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਤੇਜਃਪ੍ਰਤਿਮੇ ਵਿਮਾਨੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ 'ਤੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਡੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੀ।