ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਨਿਧਨਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਗ੍ਰਾਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਨ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਗ੍ਰਾਹਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋ ਰਿਹਾ।'
ਯਥਾ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਗ੍ਰਾਹਗृਹੀਤਂ ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਧਨਮ੍ ਉਤ੍ਸੁਕੌ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪਸਵੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਣਗੇ।'
ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਏਕਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਨੂਨਂ ਤ੍ਯਜਿष੍ਯਤਃ ਅਹੋ ਬਤ ਸੁਕष੍ਟਂ ਵੈ ਯੋ ऽਹਂ ਬਾਲੋ ऽਕृਤਾਸ਼੍ਰਮਃ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਧਨਂ ਕਿਲ
'ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਣਗੇ। ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ! ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਅਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਤਂ ਨਾਦਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਸੀ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਬਾਲਕਂ ਚਾਰੁਰੂਪਿਣਮ੍ ਗ੍ਰਾਹਸ੍ਯ ਮੁਖਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਵੇਪਮਾਨਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਚੰਦ੍ਰ-ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਬੇਬਸ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਗ੍ਰਾਹਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਮ੍ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਾਤੋ ਮਧ੍ਯਂ ਸਰਸ ਏਵ ਹਿ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਮਗਰਮੱਛ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਾਦਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਤਦਾਕਰੋਤ੍ ਅਥਾਹ ਦੇਵੀ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਬਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਾਵृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਬੱਚਾ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਮਾਰੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਰਾਜ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਬਾਲਕਂ ਹ੍ਯ੍ ਏਕਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮ
'ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਇਕੱਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ! ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ!'
ਯੋ ਦੇਵਿ ਦਿਵਸੇ षष੍ਠੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਮੁਪੈਤਿ ਮਾਮ੍ ਸ ਆਹਾਰੋ ਮਮ ਪੁਰਾ ਵਿਹਿਤੋ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਭਿਃ
'ਮਾਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਯਂ ਮਮ ਮਹਾਭਾਗੇ षष੍ਠੇ ऽਹਨਿ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਨੂਨਂ ਨੈਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ
'ਇਹ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।'
ਯਨ੍ ਮਯਾ ਹਿਮਵਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਚਰਿਤਂ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੇਨ ਬਾਲਮ੍ ਇਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਹਰਾਜ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਉੱਤਮ ਤਪ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾ ਵ੍ਯਯਸ੍ ਤਪਸੋ ਦੇਵਿ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲੇ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਦੇਵੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣਾ ਤਪ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਜੋ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਗ੍ਰਾਹਾਧਿਪ ਵਦਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ ਤਤ੍ ਕृਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤੋ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਉਹੀ ਕਰੀਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਵੈ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾਲਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿੰਨਾ ਭਲਾ ਮੈਂ ਕਮਾਇਆ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਾਹ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਾਹ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤਤੋ ਗ੍ਰਾਹਸ੍ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਭੂषਿਤਃ ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਦਾਭਵਤ੍ ਉਵਾਚ ਚੈਵਂ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵੀਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਗ੍ਰਾਹ, ਤਪ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਉਠਿਆ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਤਪਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜਨਂ ਦੁਃਖਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀਏ? ਤਪ ਕਮਾਉਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਤਿਆਗ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਗृਹਾਣ ਤਪ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਂ ਚੇਮਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਉਵਾਚੇਦਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ
ਸੁਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਅਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਗ੍ਰਾਹ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਹੇਨਾਪਿ ਮਯਾ ਗ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤਪਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪੁਨਃ
ਗ੍ਰਾਹ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੀ। ਤਪ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹ ਕृਤਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਨ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਾਹ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਹਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਗ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਹਿਤਂ ਹਿ ਤੇ ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਰੋ ਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਹਰੇਤ੍
ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਗ੍ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਾਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਦਤ੍ਤਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਾਦਦਾਨਿ ਹਿ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਰਮਤਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਬਾਲਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਨਮਸ੍ਯ ਚ ਦੇਵੀਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਵਭਾਸਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ, ਬੱਚਾ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਸਰਸਸ੍ ਤੀਰੇ ਮੁਕ੍ਤੋ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਲਬ੍ਧ ਇਵਾਰ੍ਥੌਘਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਗ੍ਰਾਹ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬੱਚਾ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਧਨ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਸੋ ऽਪਚਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਹਿਮਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਭੂਯ ਏਵ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਾ
ਤਪ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ, ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾਂ ਤਪੋ ਭੂਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ ਤਪ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪ ਨਾ ਕਰ।'
ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਪੋ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਤਤ੍ ਤੇਨੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀਏ, ਇਹ ਤਪ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵੀ ਤਪਸੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰੀਤਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਤਪ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਇਦਂ ਪਠੇਦ੍ ਯੋ ਹਿ ਨਰਃ ਸਦੈਵ ਬਾਲਾਨੁਭਾਵਾਚਰਣਂ ਹਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ ਦੇਹਭੇਦਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਪੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਕੁਮਾਰਤੁਲ੍ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ, ਕੁਮਾਰਾ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਂਕੁਲੇ ਅਭਵਤ੍ ਸ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਹੋਇਆ।