ਉਵਾਚ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਥੋਮਾ ਯੋਗਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।' ਪਰ ਉਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕृਪਾਨੁष੍ਠਾਨਲਿਪ੍ਸਯਾ ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਚੈਵ ਹ
ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੇ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਮਨੋਭਿਸ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਹਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਰਣੀਰ੍ ਗृਹੇ ਸ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਮ ਦਾਨੇ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ
'ਭਗਵਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੇਣ-ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਸ ਚੇਦ੍ ਦਦਾਤਿ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਉਚਿਤਂ ਮਮ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗ। ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤਥੈਵ ਵਿਕृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਉਵਾਚ ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਂ ਸੁਤਾਂ ਮੇ ਯਚ੍ਛ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ ਤਂ ਵਿਕृਤਰੂਪੇਣ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਭੀਤਃ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ ਚ ਵਿਮਨਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੁਵਿ ਦੇਵਤਾਃ ਮਨੀषਿਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਣੈ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੋ ਮੇ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਭਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਵਰਯੇਦ੍ ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ ਭਰ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਵਚਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਰਯਿਤ੍ਰੀ ਯਂ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਨਨੇ ਰੂਪਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵृਣੋष੍ਯ੍ ਅਸਦृਸ਼ਂ ਕਥਮ੍
ਹੁਣ, ਤੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?
ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵਯਨ੍ਤੀ ਤਦੀਰਿਤਮ੍ ਭਾਵਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਨਿਹਿਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਮਨਸਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਭਾਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮਾ ਤੇ ऽਭੂਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਦ੍ਭੁਤਂ ਤੁ ਕਥਂਚਨ
ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਅਥਵਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸਂਦੇਹੋ ਮਯਿ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਂਚਨ ਇਹੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਰਯਾਮਿ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਬਕਂ ਸਾ ਤੁ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਤੋ ऽਸਿ ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵृਤਸ੍ ਤਦਾ ਉਵਾਚ ਤਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਂ ਵੈ ਵਾਚਾ ਸਂਜੀਵਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤਬਕੇਨ ਵृਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਰਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਕਾਮਰੂਪੀ ਕਾਮਪੁष੍ਪਃ ਕਾਮਦੋ ਦਯਿਤੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇਂਗਾ, ਮਨਚਾਹੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਭਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਦृਢਪ੍ਰਿਯਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੁਆਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਃ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਵੇਦਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਚਿਤਰਕੂਟ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਮਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੋ ਹਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਯਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਯਮੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਗਣਪਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਸਾਹ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਂਗਣਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਹਿਮਵਤ੍ਸੁਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਗਵਤ੍ਯ੍ ਅਮਿਤਾਤ੍ਮਨਿ ਤਤ ਏਵੋਨ੍ਮੁਖੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਮਿਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਨ੍ਮੁਖੀ ਸਾ ਭਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੇਸ਼ੇ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੌ ਨਿਸ਼ੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਹਿਤਾ ਨ ਬਭੌ ਵਿਮਨਾਸ੍ ਤਦਾ
ਮਾਤਾ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਰਹਿਤ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਬਾਲਸ੍ਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਜਾ ਸਰਸ੍ਯ੍ ਉਦਕਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮੀਪੇ ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਇਕ ਦੁਖੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਲਰੂਪਂ ਤੁ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਹੇਤੋਃ ਸਰੋਮਧ੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਹਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਖੇਡ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੋਦ੍ਭਵਕਾਰਣਮ੍ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵੈਵਂ ਸਮਭਾषਤ
ਯੋਗ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਰਾਤੁ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਹृਤਚੇਤਸਮ੍ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਂ ਬਾਲ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਰ੍ਥਮਨੋਰਥਃ
ਉਹ ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, 'ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!' ਚੀਖਿਆ। 'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖ! ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ।'