ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪਸੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚਰਣਂ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਤਦ੍ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਤਤਃ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਚਾਹਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਇਹੈਵ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ।'
ਸ਼ਰ੍ਵ ਏਵ ਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਯਂ ਸਦੈਵ ਯਸ੍ਯੇਮੇ ਵਸ਼੍ਯਾ ਵੈ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਰਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਰ੍ ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਦੇਵਿ ਤੇ ऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਦਾਰਰੂਪੋ ਵਿਕृਤਾਦਿਰੂਪਃ ਸਮਾਨਰੂਪੋ ऽਪਿ ਨ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਡਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰ੍ਵਤਲੋਕਵਾਸੀ ਚਰਾਚਰੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਪ੍ਰਮੇਯਃ ਵਿਨੇਨ੍ਦੁਨਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਭੀषਣਂ ਰੂਪਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਅਣਮਾਪਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਧੂਰ੍ਜਟਿਰ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੂਰਜਟੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਆਵੇਗਾ।'
ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਤਪਃ ਕृਥਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
'ਉਹ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਤਪ ਨਾ ਕਰ।' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਚਾਪਿ ਵਿਰਰਾਮ ਹ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੂਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੂਕਤ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਜਾਤਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਂ ਚ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਾਸ੍ਥਿਤਾ ਅਥਾਗਾਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਿਲਕਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਹਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਟਿਕੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਬਾਹੁਕ ਏਵ ਚ ਵਿਭਗ੍ਨਨਾਸਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਬ੍ਜਃ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਉਹ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਟੁੱਟੀ ਨੱਕ, ਕੁਬੜਾ, ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਪੀਲੇ ਹੋਏ।
ਉਵਾਚ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਥੋਮਾ ਯੋਗਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।' ਪਰ ਉਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕृਪਾਨੁष੍ਠਾਨਲਿਪ੍ਸਯਾ ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਚੈਵ ਹ
ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੇ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਮਨੋਭਿਸ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਹਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਰਣੀਰ੍ ਗृਹੇ ਸ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਮ ਦਾਨੇ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ
'ਭਗਵਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੇਣ-ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਸ ਚੇਦ੍ ਦਦਾਤਿ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਉਚਿਤਂ ਮਮ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗ। ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤਥੈਵ ਵਿਕृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਉਵਾਚ ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਂ ਸੁਤਾਂ ਮੇ ਯਚ੍ਛ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ ਤਂ ਵਿਕृਤਰੂਪੇਣ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਭੀਤਃ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ ਚ ਵਿਮਨਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੁਵਿ ਦੇਵਤਾਃ ਮਨੀषਿਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਣੈ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੋ ਮੇ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਭਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਵਰਯੇਦ੍ ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ ਭਰ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਵਚਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਰਯਿਤ੍ਰੀ ਯਂ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਨਨੇ ਰੂਪਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵृਣੋष੍ਯ੍ ਅਸਦृਸ਼ਂ ਕਥਮ੍
ਹੁਣ, ਤੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?
ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵਯਨ੍ਤੀ ਤਦੀਰਿਤਮ੍ ਭਾਵਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਨਿਹਿਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਮਨਸਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਭਾਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮਾ ਤੇ ऽਭੂਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਦ੍ਭੁਤਂ ਤੁ ਕਥਂਚਨ
ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਅਥਵਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸਂਦੇਹੋ ਮਯਿ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਂਚਨ ਇਹੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਰਯਾਮਿ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਬਕਂ ਸਾ ਤੁ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਤੋ ऽਸਿ ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵृਤਸ੍ ਤਦਾ ਉਵਾਚ ਤਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਂ ਵੈ ਵਾਚਾ ਸਂਜੀਵਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤਬਕੇਨ ਵृਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਰਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਕਾਮਰੂਪੀ ਕਾਮਪੁष੍ਪਃ ਕਾਮਦੋ ਦਯਿਤੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇਂਗਾ, ਮਨਚਾਹੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਭਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਦृਢਪ੍ਰਿਯਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੁਆਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।