ਏਤਤ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਕੁਮਾਰੀਕਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਏਤਾਸਾਂ ਤਪਸਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਾਵਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤਕਰਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਤਪਃਸ਼ਰੀਰਾਸ੍ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਿਸ੍ਰੋ ਯੋਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ ਤਥਾ ਚ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ।
ਤਾ ਲੋਕਮਾਤਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣ੍ਯ ਏਵ ਚ ਅਨੁਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਮਾ ਤਾਸਾਂ ਵਰਿष੍ਠਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਮਹਾਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤਕਸ਼੍ ਚੋਸ਼ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯੈਕਪਰ੍ਣਾ ਤੁ ਦੇਵਲਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍
ਦੱਤਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਇਕਪਰਣਾ ਨੇ ਦੇਵਲ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਤੁ ਤਾਸਾਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਤृਤੀਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਕਪਾਟਲਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾ ਤਮ੍ ਅਲਰ੍ਕਸ੍ਯ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੀਜੀ, ਇਕਪਾਟਲਾ, ਨੇ ਅਲਰਕ ਦੇ ਘਰ ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਲਿਖਿਤੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਯੋਨਿਜੌ ਉਮਾ ਤੁ ਯਾ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਲਿਖਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਪੋਯੋਗਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਧੂਪਿਤਮ੍ ਇਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਚਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਤਪਸਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤਾਪਯਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਰਯਸੇ ਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਹ ਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੀ ਹੈਂ; ਦੱਸ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪਸੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚਰਣਂ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਤਦ੍ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਤਤਃ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਚਾਹਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਇਹੈਵ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ।'
ਸ਼ਰ੍ਵ ਏਵ ਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਯਂ ਸਦੈਵ ਯਸ੍ਯੇਮੇ ਵਸ਼੍ਯਾ ਵੈ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਰਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਰ੍ ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਦੇਵਿ ਤੇ ऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਦਾਰਰੂਪੋ ਵਿਕृਤਾਦਿਰੂਪਃ ਸਮਾਨਰੂਪੋ ऽਪਿ ਨ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਡਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰ੍ਵਤਲੋਕਵਾਸੀ ਚਰਾਚਰੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਪ੍ਰਮੇਯਃ ਵਿਨੇਨ੍ਦੁਨਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਭੀषਣਂ ਰੂਪਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਅਣਮਾਪਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਧੂਰ੍ਜਟਿਰ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੂਰਜਟੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਆਵੇਗਾ।'
ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਤਪਃ ਕृਥਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
'ਉਹ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਤਪ ਨਾ ਕਰ।' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਚਾਪਿ ਵਿਰਰਾਮ ਹ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੂਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੂਕਤ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਜਾਤਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਂ ਚ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਾਸ੍ਥਿਤਾ ਅਥਾਗਾਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਿਲਕਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਹਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਟਿਕੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਬਾਹੁਕ ਏਵ ਚ ਵਿਭਗ੍ਨਨਾਸਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਬ੍ਜਃ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਉਹ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਟੁੱਟੀ ਨੱਕ, ਕੁਬੜਾ, ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਪੀਲੇ ਹੋਏ।
ਉਵਾਚ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਥੋਮਾ ਯੋਗਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।' ਪਰ ਉਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕृਪਾਨੁष੍ਠਾਨਲਿਪ੍ਸਯਾ ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਚੈਵ ਹ
ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੇ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਮਨੋਭਿਸ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਹਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਰਣੀਰ੍ ਗृਹੇ ਸ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਮ ਦਾਨੇ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ
'ਭਗਵਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੇਣ-ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਸ ਚੇਦ੍ ਦਦਾਤਿ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਉਚਿਤਂ ਮਮ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗ। ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤਥੈਵ ਵਿਕृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਉਵਾਚ ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਂ ਸੁਤਾਂ ਮੇ ਯਚ੍ਛ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ ਤਂ ਵਿਕृਤਰੂਪੇਣ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਭੀਤਃ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ ਚ ਵਿਮਨਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੁਵਿ ਦੇਵਤਾਃ ਮਨੀषਿਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਣੈ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੋ ਮੇ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਭਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਵਰਯੇਦ੍ ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ ਭਰ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਵਚਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।