ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਚਾਹਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ ਪਾਵਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਸਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇਨਾਯਾਮ੍ ਉਦਪਾਦਯਤ੍ ਅਪਰ੍ਣਾਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਚੈਵੈਕਪਾਟਲਾਮ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਨਾ ਦੇ ਗਰਭੋਂ ਅਪਰਣਾ, ਇਕਪਰਣਾ ਅਤੇ ਇਕਪਾਟਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਂ ਤੁ ਪਾਟਲਂ ਚੈਕਪਾਟਲਾਮ੍ ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਅਨਿਕੇਤਸ੍ ਤਪੋ ऽਚਰਤ੍
ਨਿਆਗਰੋਧਾ, ਇਕਪਰਣਾ, ਪਾਟਲਾ ਅਤੇ ਇਕਪਾਟਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਇਕਪਰਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਅਨੀਕੇਤਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ ਆਹਾਰਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਂ ਤੁ ਏਕਪਰ੍ਣਾ ਸਮਾਚਰਤ੍
ਇਕਪਰਣਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਪਾਟਲੇਨ ਤਥੈਕੇਨ ਵਿਦਧੇ ਚੈਕਪਾਟਲਾ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਆਹਾਰਂ ਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਇਕਪਾਟਲਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪਾਟਲਾ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਪਰ੍ਣਾ ਤੁ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਨਿषੇਧਯਨ੍ਤੀ ਚੋ ਮੇਤਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਅਪਰਣਾ ਨੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਖਾ ਲੈ," ਮਾਂ ਦੇ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਦੁਸ਼੍ਚਰਚਾਰਿਣੀ ਤੇਨੈਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਔਖੀ ਤਪस्या ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਕੁਮਾਰੀਕਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਏਤਾਸਾਂ ਤਪਸਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਾਵਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤਕਰਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਤਪਃਸ਼ਰੀਰਾਸ੍ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਿਸ੍ਰੋ ਯੋਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ ਤਥਾ ਚ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ।
ਤਾ ਲੋਕਮਾਤਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣ੍ਯ ਏਵ ਚ ਅਨੁਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਮਾ ਤਾਸਾਂ ਵਰਿष੍ਠਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਮਹਾਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤਕਸ਼੍ ਚੋਸ਼ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯੈਕਪਰ੍ਣਾ ਤੁ ਦੇਵਲਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍
ਦੱਤਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਇਕਪਰਣਾ ਨੇ ਦੇਵਲ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਤੁ ਤਾਸਾਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਤृਤੀਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਕਪਾਟਲਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾ ਤਮ੍ ਅਲਰ੍ਕਸ੍ਯ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੀਜੀ, ਇਕਪਾਟਲਾ, ਨੇ ਅਲਰਕ ਦੇ ਘਰ ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਲਿਖਿਤੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਯੋਨਿਜੌ ਉਮਾ ਤੁ ਯਾ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਲਿਖਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਪੋਯੋਗਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਧੂਪਿਤਮ੍ ਇਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਚਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਤਪਸਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤਾਪਯਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਰਯਸੇ ਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਹ ਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੀ ਹੈਂ; ਦੱਸ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪਸੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚਰਣਂ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਤਦ੍ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਤਤਃ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਚਾਹਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਇਹੈਵ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ।'
ਸ਼ਰ੍ਵ ਏਵ ਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਯਂ ਸਦੈਵ ਯਸ੍ਯੇਮੇ ਵਸ਼੍ਯਾ ਵੈ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਰਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਰ੍ ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਦੇਵਿ ਤੇ ऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਦਾਰਰੂਪੋ ਵਿਕृਤਾਦਿਰੂਪਃ ਸਮਾਨਰੂਪੋ ऽਪਿ ਨ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਡਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰ੍ਵਤਲੋਕਵਾਸੀ ਚਰਾਚਰੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਪ੍ਰਮੇਯਃ ਵਿਨੇਨ੍ਦੁਨਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਭੀषਣਂ ਰੂਪਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਅਣਮਾਪਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਧੂਰ੍ਜਟਿਰ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੂਰਜਟੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਆਵੇਗਾ।'
ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਤਪਃ ਕृਥਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
'ਉਹ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਤਪ ਨਾ ਕਰ।' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਚਾਪਿ ਵਿਰਰਾਮ ਹ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੂਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੂਕਤ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਜਾਤਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਂ ਚ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਾਸ੍ਥਿਤਾ ਅਥਾਗਾਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਿਲਕਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਹਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਟਿਕੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਬਾਹੁਕ ਏਵ ਚ ਵਿਭਗ੍ਨਨਾਸਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਬ੍ਜਃ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਉਹ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਟੁੱਟੀ ਨੱਕ, ਕੁਬੜਾ, ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਪੀਲੇ ਹੋਏ।