ਨਰਕੋ ऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗਰ੍ਤਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਖੱਡ ਰੂਪ ਨਰਕ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਨਰਮ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਮृਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਨਰਕਂ ਪਾਪਚੇਤਸਃ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਾਰਸਂਯੋਗਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਤ੍ਯਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਸਿ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯੇਮ ਵਯਮ੍ ਏਨਸਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਪੁਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਫਲੇਨ ਚ ਏਤਤ੍ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਪਿਤॄਨ੍ ਭਯਾਤ੍
ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਫਲ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਕਰ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਆਰਾਧ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਗਰ੍ਤਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗਣਪਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਸੁਵੇਸ਼ੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਸਂਮਤੋ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਣਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਸੁਵੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਘੋਰਮ੍ ਅਪਤ੍ਯਂ ਗੁਣਵਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਸ੍ਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਣਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਃ ਤਪਸ਼੍ ਚਕਾਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਤੁਲਂ ਯੇਨ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਅਤੁੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਹਂ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵਮ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਨੇਕ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍ ਏਵਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਾਲਕ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਚਾਹਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ ਪਾਵਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਸਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇਨਾਯਾਮ੍ ਉਦਪਾਦਯਤ੍ ਅਪਰ੍ਣਾਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਚੈਵੈਕਪਾਟਲਾਮ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਨਾ ਦੇ ਗਰਭੋਂ ਅਪਰਣਾ, ਇਕਪਰਣਾ ਅਤੇ ਇਕਪਾਟਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਂ ਤੁ ਪਾਟਲਂ ਚੈਕਪਾਟਲਾਮ੍ ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਅਨਿਕੇਤਸ੍ ਤਪੋ ऽਚਰਤ੍
ਨਿਆਗਰੋਧਾ, ਇਕਪਰਣਾ, ਪਾਟਲਾ ਅਤੇ ਇਕਪਾਟਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਇਕਪਰਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਅਨੀਕੇਤਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ ਆਹਾਰਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਂ ਤੁ ਏਕਪਰ੍ਣਾ ਸਮਾਚਰਤ੍
ਇਕਪਰਣਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਪਾਟਲੇਨ ਤਥੈਕੇਨ ਵਿਦਧੇ ਚੈਕਪਾਟਲਾ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਆਹਾਰਂ ਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਇਕਪਾਟਲਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪਾਟਲਾ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਪਰ੍ਣਾ ਤੁ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਨਿषੇਧਯਨ੍ਤੀ ਚੋ ਮੇਤਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਅਪਰਣਾ ਨੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਖਾ ਲੈ," ਮਾਂ ਦੇ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਦੁਸ਼੍ਚਰਚਾਰਿਣੀ ਤੇਨੈਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਔਖੀ ਤਪस्या ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਕੁਮਾਰੀਕਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਏਤਾਸਾਂ ਤਪਸਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਾਵਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤਕਰਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਤਪਃਸ਼ਰੀਰਾਸ੍ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਿਸ੍ਰੋ ਯੋਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ ਤਥਾ ਚ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ।
ਤਾ ਲੋਕਮਾਤਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣ੍ਯ ਏਵ ਚ ਅਨੁਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਮਾ ਤਾਸਾਂ ਵਰਿष੍ਠਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਮਹਾਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤਕਸ਼੍ ਚੋਸ਼ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯੈਕਪਰ੍ਣਾ ਤੁ ਦੇਵਲਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍
ਦੱਤਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਇਕਪਰਣਾ ਨੇ ਦੇਵਲ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਤੁ ਤਾਸਾਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਤृਤੀਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਕਪਾਟਲਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾ ਤਮ੍ ਅਲਰ੍ਕਸ੍ਯ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੀਜੀ, ਇਕਪਾਟਲਾ, ਨੇ ਅਲਰਕ ਦੇ ਘਰ ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਲਿਖਿਤੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਯੋਨਿਜੌ ਉਮਾ ਤੁ ਯਾ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਲਿਖਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਪੋਯੋਗਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਧੂਪਿਤਮ੍ ਇਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਚਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਤਪਸਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤਾਪਯਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਰਯਸੇ ਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਹ ਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੀ ਹੈਂ; ਦੱਸ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?