ਕੇਨਾਕ੍ਸ਼ਯਾਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਖ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਾ ਮੁਨੇ ਤਥੈਵ ਚਾਰ੍ਚਨੀਯਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੇ ਮুনি, ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਬਾਦੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਯੋਗਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਅਪਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਮਮਾਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਤ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤੋ ਮਾਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਾਚਲ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ بیان ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਾਰਾਣਸੀਮ੍ ਅਹਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵਿ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਨਵਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮਹਰ੍ਧਿਮਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਆਰ੍ਤਨਾਦਂ ਗਰ੍ਤਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ृਣੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਅਥਾਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿਯਮਵਾਞ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰੇ ਤਪਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਸ ਵ੍ਰਜਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣਾਭੀषਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਂ ਸ ਗਰ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਭੂਧਰ
ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਾਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੱਡ ਸੀ।
ਗਰ੍ਤਾਯਾਂ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਰ੍ਤੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਪृਚ੍ਛਚ੍ ਚ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਨਰਮ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੇ ਯੂਯਂ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਧੋਮੁਖਾਃ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਭਵਿਤਾਨਘਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਨਰਮ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ?
ਵਯਂ ਤੇ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤਰਃ ਸਪਿਤਾਮਹਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ ਤਵ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਨਰਕੋ ऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗਰ੍ਤਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਖੱਡ ਰੂਪ ਨਰਕ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਨਰਮ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਮृਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਨਰਕਂ ਪਾਪਚੇਤਸਃ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਾਰਸਂਯੋਗਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਤ੍ਯਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਸਿ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯੇਮ ਵਯਮ੍ ਏਨਸਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਪੁਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਫਲੇਨ ਚ ਏਤਤ੍ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਪਿਤॄਨ੍ ਭਯਾਤ੍
ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਫਲ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਕਰ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਆਰਾਧ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਗਰ੍ਤਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗਣਪਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਸੁਵੇਸ਼ੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਸਂਮਤੋ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਣਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਸੁਵੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਘੋਰਮ੍ ਅਪਤ੍ਯਂ ਗੁਣਵਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਸ੍ਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਣਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਃ ਤਪਸ਼੍ ਚਕਾਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਤੁਲਂ ਯੇਨ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਅਤੁੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਹਂ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵਮ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਨੇਕ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍ ਏਵਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਾਲਕ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਚਾਹਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ ਪਾਵਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਸਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇਨਾਯਾਮ੍ ਉਦਪਾਦਯਤ੍ ਅਪਰ੍ਣਾਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਚੈਵੈਕਪਾਟਲਾਮ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਨਾ ਦੇ ਗਰਭੋਂ ਅਪਰਣਾ, ਇਕਪਰਣਾ ਅਤੇ ਇਕਪਾਟਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਂ ਤੁ ਪਾਟਲਂ ਚੈਕਪਾਟਲਾਮ੍ ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਅਨਿਕੇਤਸ੍ ਤਪੋ ऽਚਰਤ੍
ਨਿਆਗਰੋਧਾ, ਇਕਪਰਣਾ, ਪਾਟਲਾ ਅਤੇ ਇਕਪਾਟਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਇਕਪਰਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਅਨੀਕੇਤਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ ਆਹਾਰਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਣਂ ਤੁ ਏਕਪਰ੍ਣਾ ਸਮਾਚਰਤ੍
ਇਕਪਰਣਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਪਾਟਲੇਨ ਤਥੈਕੇਨ ਵਿਦਧੇ ਚੈਕਪਾਟਲਾ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਆਹਾਰਂ ਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਇਕਪਾਟਲਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪਾਟਲਾ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਪਰ੍ਣਾ ਤੁ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਨਿषੇਧਯਨ੍ਤੀ ਚੋ ਮੇਤਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਅਪਰਣਾ ਨੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਖਾ ਲੈ," ਮਾਂ ਦੇ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਦੁਸ਼੍ਚਰਚਾਰਿਣੀ ਤੇਨੈਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਔਖੀ ਤਪस्या ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।