ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਰ੍ ਭੂਰ੍ਲੋਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਧਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਧृਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਵਸਾਮੀਹ ਸਤਤਂ ਨ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ऽਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੀਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਨੁषੇष੍ਵ੍ ਇਹ
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵਾਯੰਭੂਵਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਗृਹਪਤਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨੇਹ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸੋ ऽਯਜਦ੍ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦ ਦਕਸ਼, ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਥੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਮੇਨਾਯਾਂ ਤਾਮ੍ ਉਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰ ਆਇਆ, ਮੈਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਉਮਾਭਵਤ੍ ਸਹਵ੍ਰਤਾ ਭਵਸ੍ਯੈषਾ ਨੈਤਯਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਵਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਮਾ ਬਣੀ; ਭਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਵ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਮਾਰੀਚਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦੇਵੀ ਯਥਾਦਿਤਿਰ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹੇ, ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਮਾਰੀਚੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਤੁ ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਉषਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀ ਮਘਵਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੀਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਵਿਜਹਤ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਭਰ੍ਤॄਨ੍ ਦੇਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕਸ਼ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਮ੍ ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤੋਭ੍ਯੋ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਨृਪ
ਉਹ ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਤੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ।
ਜਜ੍ਞੇ ਰੁਦ੍ਰਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਭृਗ੍ਵਾਦਯਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵੈ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਜਨਮਿਆ; ਭ੍ਰਿਗੂ ਆਦਿ ਸਭ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਆਦ੍ਯੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਹ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਯਜ੍ਞੇ ਵਾਰੁਣੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ ਤਨੁਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਦੇਵ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਨੁਸ਼ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਗਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕਸ਼ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਨੁਸ਼ਯਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਰੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਕਦਾਚਨ ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਨ ਭੂਤਯੇ ਖ੍ਯਾਤਿਸ੍ ਤਨ੍ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚੋਣ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਦ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਥਂ ਰੋषੇਣ ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸਤੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ ਜਾਤਾ ਗਿਰਿਰਾਜਗृਹੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਿਵੇਂ ਸਤੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਦੇਹਾਨ੍ਤਰੇ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੋ ਬਭੂਵ ਹ ਭਵੇਨ ਸਹ ਸਂਯੋਗਃ ਸਂਵਾਦਸ਼੍ ਚ ਤਯੋਃ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਸੀ? ਭਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕਥਂ ਵृਤ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਤਿ ਜਨ੍ਮਨਿ ਵਿਵਾਹਸ਼੍ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੁਯੰਵਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਆਹ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ?
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਥਾਂ ਚਾਤਿਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਉਮਾਸ਼ਂਕਰਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ ਧਿਮਵਾਨ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਕਰਂ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹਿਮਵਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੇਨਾਕ੍ਸ਼ਯਾਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਖ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਾ ਮੁਨੇ ਤਥੈਵ ਚਾਰ੍ਚਨੀਯਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੇ ਮুনি, ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਬਾਦੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਯੋਗਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਅਪਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਮਮਾਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਤ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤੋ ਮਾਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਾਚਲ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ بیان ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਾਰਾਣਸੀਮ੍ ਅਹਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵਿ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਨਵਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮਹਰ੍ਧਿਮਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਆਰ੍ਤਨਾਦਂ ਗਰ੍ਤਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ृਣੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਅਥਾਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿਯਮਵਾਞ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰੇ ਤਪਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਸ ਵ੍ਰਜਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣਾਭੀषਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਂ ਸ ਗਰ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਭੂਧਰ
ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਾਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੱਡ ਸੀ।
ਗਰ੍ਤਾਯਾਂ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਰ੍ਤੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਪृਚ੍ਛਚ੍ ਚ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਨਰਮ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੇ ਯੂਯਂ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਧੋਮੁਖਾਃ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਭਵਿਤਾਨਘਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਨਰਮ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ?
ਵਯਂ ਤੇ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤਰਃ ਸਪਿਤਾਮਹਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ ਤਵ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।