ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਮਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਸਹਸੈਵਾਗਤਾ ਸਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚੇਤਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹ
ਸਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਆਈ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਏਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਵੈ ਤਵ ਯਜ੍ਞੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਯੋਨਿਜਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਯੁਗ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਦੂਜੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਹੁਤੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ ਅਭਿਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਸ਼ਪਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਯਜਨ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੋ ਰਾਜਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ
ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਜਨਿष੍ਯਸਿ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਾਨ੍ਤਰੇ
ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਆਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵ੍ ਇਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਓ ਮੂੜ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਵੈ ਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਸ਼ਪਤ੍ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ऋषੀਨ੍ ਵ੍ਯਾਹृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਤ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਹੁਤਿਂ ਤਵ ਕ੍ਰੂਰ ਅਪਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਸੁ ਇਹੈਵ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਲੋਕੇ ਦਿਵਂ ਹਿਤ੍ਵਾਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਤੁ ਪੂਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਗੇ; ਤੂੰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਹਿਤਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਤਤੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪृਥਕ੍
ਦੇਵਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਵੰਡ ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੀ ਭੋਗਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਰ੍ ਭੂਰ੍ਲੋਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਧਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਧृਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਵਸਾਮੀਹ ਸਤਤਂ ਨ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ऽਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੀਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਨੁषੇष੍ਵ੍ ਇਹ
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵਾਯੰਭੂਵਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਗृਹਪਤਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨੇਹ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸੋ ऽਯਜਦ੍ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦ ਦਕਸ਼, ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਥੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਮੇਨਾਯਾਂ ਤਾਮ੍ ਉਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰ ਆਇਆ, ਮੈਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਉਮਾਭਵਤ੍ ਸਹਵ੍ਰਤਾ ਭਵਸ੍ਯੈषਾ ਨੈਤਯਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਵਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਮਾ ਬਣੀ; ਭਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਵ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਮਾਰੀਚਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦੇਵੀ ਯਥਾਦਿਤਿਰ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹੇ, ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਮਾਰੀਚੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਤੁ ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਉषਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀ ਮਘਵਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੀਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਵਿਜਹਤ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਭਰ੍ਤॄਨ੍ ਦੇਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕਸ਼ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਮ੍ ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤੋਭ੍ਯੋ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਨृਪ
ਉਹ ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਤੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ।
ਜਜ੍ਞੇ ਰੁਦ੍ਰਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਭृਗ੍ਵਾਦਯਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵੈ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਜਨਮਿਆ; ਭ੍ਰਿਗੂ ਆਦਿ ਸਭ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਆਦ੍ਯੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਹ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਯਜ੍ਞੇ ਵਾਰੁਣੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ ਤਨੁਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਦੇਵ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਨੁਸ਼ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਗਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕਸ਼ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਨੁਸ਼ਯਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਰੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਕਦਾਚਨ ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਨ ਭੂਤਯੇ ਖ੍ਯਾਤਿਸ੍ ਤਨ੍ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚੋਣ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਦ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਥਂ ਰੋषੇਣ ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸਤੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ ਜਾਤਾ ਗਿਰਿਰਾਜਗृਹੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਿਵੇਂ ਸਤੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਦੇਹਾਨ੍ਤਰੇ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੋ ਬਭੂਵ ਹ ਭਵੇਨ ਸਹ ਸਂਯੋਗਃ ਸਂਵਾਦਸ਼੍ ਚ ਤਯੋਃ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਸੀ? ਭਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕਥਂ ਵृਤ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਤਿ ਜਨ੍ਮਨਿ ਵਿਵਾਹਸ਼੍ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੁਯੰਵਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਆਹ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ?
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਥਾਂ ਚਾਤਿਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਉਮਾਸ਼ਂਕਰਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ ਧਿਮਵਾਨ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਕਰਂ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹਿਮਵਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।