ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਯੋਗਾਃ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਗੁਣੈਸ਼੍ ਚੈਵਾਧਿਕਾਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਤ੍ ਸਤਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਸਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਤ੍ਰਿਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਭृਗੁਰ੍ ਮਰੀਚਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਾਮਾਤਰੋ ਮਮ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਅਤਰੀ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਹਾ, ਕ੍ਰਤੁ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਮਰੀਚੀ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਮਾਤ ਹਨ।
ਤੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੈਵ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਬੁਭੂषਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੋ ਹਿ ਮੇ ਭਵਃ
ਸ਼ਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਭਵ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਮੂਢੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸ਼ਾਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਯੇਨੋਕ੍ਤਾ ਵੈ ਮਹਰ੍षਯਃ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਪਿਤਰਂ ਸਾ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੇਵੀ ਤਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਖ ਨੇ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦੁष੍ਟਾਂ ਮਾਂ ਵਿਗਰ੍ਹਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਦੇਹਮ੍ ਇਮਂ ਤਾਤ ਤਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ ਤੇਨਾਪਮਾਨੇਨ ਸਤੀ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਅਮਰ੍षਿਤਾ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
ਉਸ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਾਰਨ, ਸਤੀ ਜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਉਹ ਨੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਯੇਨਾਹਮ੍ ਅਪਦੇਹਾ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਹੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਸਂਮੂਢਾ ਸਂਭੂਤਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੀ ਪੁਨਃ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯੈਵ ਧੀਮਤਃ
ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਗੁੰਮਨਹੀਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਵਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਥ ਸਮਾਸੀਨਾ ਰੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਦਧੇ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਗ੍ਨੇਯੀਂ ਧਾਰਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਭਸ੍ਮ ਚਕਾਰ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਸਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸਂਵਾਦਂ ਚ ਤਯੋਰ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਚੁਕੋਪ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਸਚਾਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਮਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਸਹਸੈਵਾਗਤਾ ਸਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚੇਤਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹ
ਸਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਆਈ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਏਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਵੈ ਤਵ ਯਜ੍ਞੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਯੋਨਿਜਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਯੁਗ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਦੂਜੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਹੁਤੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ ਅਭਿਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਸ਼ਪਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਯਜਨ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੋ ਰਾਜਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ
ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਜਨਿष੍ਯਸਿ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਾਨ੍ਤਰੇ
ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਆਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵ੍ ਇਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਓ ਮੂੜ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਵੈ ਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਸ਼ਪਤ੍ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ऋषੀਨ੍ ਵ੍ਯਾਹृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਤ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਹੁਤਿਂ ਤਵ ਕ੍ਰੂਰ ਅਪਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਸੁ ਇਹੈਵ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਲੋਕੇ ਦਿਵਂ ਹਿਤ੍ਵਾਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਤੁ ਪੂਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਗੇ; ਤੂੰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਹਿਤਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਤਤੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪृਥਕ੍
ਦੇਵਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਵੰਡ ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੀ ਭੋਗਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਰ੍ ਭੂਰ੍ਲੋਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਧਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਧृਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਵਸਾਮੀਹ ਸਤਤਂ ਨ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ऽਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੀਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਨੁषੇष੍ਵ੍ ਇਹ
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵਾਯੰਭੂਵਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਗृਹਪਤਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨੇਹ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸੋ ऽਯਜਦ੍ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦ ਦਕਸ਼, ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਥੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਮੇਨਾਯਾਂ ਤਾਮ੍ ਉਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰ ਆਇਆ, ਮੈਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਉਮਾਭਵਤ੍ ਸਹਵ੍ਰਤਾ ਭਵਸ੍ਯੈषਾ ਨੈਤਯਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਵਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਮਾ ਬਣੀ; ਭਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਵ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਮਾਰੀਚਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦੇਵੀ ਯਥਾਦਿਤਿਰ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹੇ, ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਮਾਰੀਚੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਤੁ ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਉषਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀ ਮਘਵਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੀਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਵਿਜਹਤ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਭਰ੍ਤॄਨ੍ ਦੇਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕਸ਼ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਮ੍ ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤੋਭ੍ਯੋ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਨृਪ
ਉਹ ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਤੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ।