ਏਤਦ੍ ਵੈ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਨਾਮ੍ਨਾਮ੍ ਅष੍ਟਸ਼ਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਮਿਤ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਠ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਪਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸੁਰਗਣਪਿਤृਯਕ੍ਸ਼ਸੇਵਿਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਨਿਸ਼ਾਕਰਸਿਦ੍ਧਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ ਵਰਕਨਕਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਿਤਾਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਜਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੋਨੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਨ੍ ਧਨਰਤ੍ਨਸਂਚਯਾਨ੍ ਲਭੇਤ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤਾਂ ਨਰਃ ਸ ਤੁ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਚ ਮੇਧਾਂ ਚ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਤੇ ਬੁਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤਵਂ ਦੇਵਵਰਸ੍ਯ ਯੋ ਨਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯੇਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਮਨਾਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ੋਕਦਵਾਗ੍ਨਿਸਾਗਰਾਲ੍ ਲਭੇਤ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਨਸਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵ ਦੇ ਸਤਵ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਉਮਾਪ੍ਰਿਯਕਰੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਅਰਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਨਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਸਂਭृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਨ ਲੇਭਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।
ਸ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰਦਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਦਾਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਬਲਦ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਕਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਏਕਾਮ੍ਰਕੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੋ ਹਰਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਲਦ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਅਕਾਲ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ, ਇਕ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਮুনি ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ ਭਵੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ ਜਘਾਨ ਯਜ੍ਞਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਭਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ?
ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੋ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨ੍ ਅष੍ਟ ਕਨ੍ਯਾ ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵਂ ਪਤਿਸਂਗਤਾਃ ਸ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਨੀਯ ਤਾਃ ਪਿਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯਦ੍ ਗृਹੇ
ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ 'ਚ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ ਤਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹੇ ਤਾਸਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਸਤੀ ਨਾਮ ਪਤ੍ਨੀ ਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ, ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਨਾਜੁਹਾਵਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤਾਂ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਦ੍ਵਿषਨ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਸਂਨਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਚ ਕਾਂਚਿਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੱਖ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮਾਤਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ ਤੇਜਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਤੀ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹਮ੍
ਜਾਮਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਜਗਾਮ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਹੂਤਾ ਸਤੀ ਤੁ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹਮ੍ ਤਾਭ੍ਯੋ ਹੀਨਾਂ ਪਿਤਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਮ੍ ਅਸਂਮਤਾਮ੍ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਾ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਾ
ਸਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਵੀਯਸੀਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਹਂ ਕਿਂ ਨ ਪੂਜਸਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ ਅਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਂ ਯਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਗਰ੍ਹਿਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਵਰਿष੍ਠਾ ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਛੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿਕਰਲੇ ਹਾਲਤ 'ਚ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਰਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਬਾਲਾਃ ਸੁਤਾ ਮਮ ਤਾਸਾਂ ਯੇ ਚੈਵ ਭਰ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੇ ਮੇ ਬਹੁਮਤਾਃ ਸਤਿ
ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਸਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਨਯੋਗ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਯੋਗਾਃ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਗੁਣੈਸ਼੍ ਚੈਵਾਧਿਕਾਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਤ੍ ਸਤਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਸਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਤ੍ਰਿਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਭृਗੁਰ੍ ਮਰੀਚਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਾਮਾਤਰੋ ਮਮ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਅਤਰੀ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਹਾ, ਕ੍ਰਤੁ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਮਰੀਚੀ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਮਾਤ ਹਨ।
ਤੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੈਵ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਬੁਭੂषਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੋ ਹਿ ਮੇ ਭਵਃ
ਸ਼ਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਭਵ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਮੂਢੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸ਼ਾਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਯੇਨੋਕ੍ਤਾ ਵੈ ਮਹਰ੍षਯਃ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਪਿਤਰਂ ਸਾ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੇਵੀ ਤਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਖ ਨੇ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦੁष੍ਟਾਂ ਮਾਂ ਵਿਗਰ੍ਹਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਦੇਹਮ੍ ਇਮਂ ਤਾਤ ਤਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ ਤੇਨਾਪਮਾਨੇਨ ਸਤੀ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਅਮਰ੍षਿਤਾ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
ਉਸ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਾਰਨ, ਸਤੀ ਜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਉਹ ਨੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਯੇਨਾਹਮ੍ ਅਪਦੇਹਾ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਹੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਸਂਮੂਢਾ ਸਂਭੂਤਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੀ ਪੁਨਃ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯੈਵ ਧੀਮਤਃ
ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਗੁੰਮਨਹੀਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਵਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਥ ਸਮਾਸੀਨਾ ਰੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਦਧੇ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਗ੍ਨੇਯੀਂ ਧਾਰਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਭਸ੍ਮ ਚਕਾਰ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਸਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸਂਵਾਦਂ ਚ ਤਯੋਰ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਚੁਕੋਪ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਸਚਾਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।