ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਮਃ
ਉਹੀ ਇੰਦਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੌਰੀ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਤੇ ਯਮ ਹੈ।
ਵੈਦ੍ਯੁਤੋ ਜਾਠਰਸ਼੍ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਐਨ੍ਧਨਸ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਪਤਿਃ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜੋ ਵੇਦਕਰ੍ਤਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗੋ ਵੇਦਵਾਹਨਃ
ਉਹੀ ਬਿਜਲੀ, ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ, ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਅੱਗ, ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ਼੍ ਚ ਕਲਿਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਯਾਮਾਸ੍ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦਵਾਪਰ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਹੈ; ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿਵੇਂ ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਮੁਹੂਰਤ, ਰਾਤਾਂ, ਪਹਰ ਤੇ ਪਲ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਕਰੋ ऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਃ ਕਾਲਚਕ੍ਰੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਯੋਗੀ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹੀ ਸਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰੱਖ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਅੱਗ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਯੋਗੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ।
ਕਾਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤਮੋਨੁਦਃ ਵਰੁਣਃ ਸਾਗਰੋ ऽਂਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਜੀਮੂਤੋ ਜਿਵਨੋ ऽਰਿਹਾ
ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੇਖਭਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ, ਹਿੱਸਾ, ਬਦਲ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਸ਼੍ਰਯੋ ਭੂਤਪਤਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਦਿਰ੍ ਅਲੋਲੁਪਃ
ਉਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਸਭ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਃ ਕਪਿਲੋ ਭਾਨੁਃ ਕਾਮਦਃ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਜਯੋ ਵਿਸ਼ਾਲੋ ਵਰਦਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿषੇਵਿਤਃ
ਉਹੀ ਅਨੰਤ, ਕਪਿਲ, ਭਾਨੁ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਭੂਤਾਦਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਃ ਪ੍ਰਾਣਧਾਰਣਃ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਧੂਮਕੇਤੁਰ੍ ਆਦਿਦੇਵੋ ऽਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਉਹੀ ਮਨ, ਸੁਪਰਨ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਨਵੰਤਰੀ, ਧੂਮਕੇਤੁ, ਆਦਿ ਦੇਵ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਰਵਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਪ੍ਰਜਾਦ੍ਵਾਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਉਹੀ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਵੀ, ਦਕਸ਼, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾਮਹ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ, ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਹੈ।
ਦੇਹਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਚਰਾਚਰਾਤ੍ਮਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯਃ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੁਖਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵੈ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਨਾਮ੍ਨਾਮ੍ ਅष੍ਟਸ਼ਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਮਿਤ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਠ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਪਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸੁਰਗਣਪਿਤृਯਕ੍ਸ਼ਸੇਵਿਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਨਿਸ਼ਾਕਰਸਿਦ੍ਧਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ ਵਰਕਨਕਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਿਤਾਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਜਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੋਨੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਨ੍ ਧਨਰਤ੍ਨਸਂਚਯਾਨ੍ ਲਭੇਤ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤਾਂ ਨਰਃ ਸ ਤੁ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਚ ਮੇਧਾਂ ਚ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਤੇ ਬੁਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤਵਂ ਦੇਵਵਰਸ੍ਯ ਯੋ ਨਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯੇਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਮਨਾਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ੋਕਦਵਾਗ੍ਨਿਸਾਗਰਾਲ੍ ਲਭੇਤ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਨਸਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵ ਦੇ ਸਤਵ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਉਮਾਪ੍ਰਿਯਕਰੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਅਰਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਨਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਸਂਭृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਨ ਲੇਭਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।
ਸ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰਦਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਦਾਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਬਲਦ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਕਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਏਕਾਮ੍ਰਕੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੋ ਹਰਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਲਦ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਅਕਾਲ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ, ਇਕ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਮুনি ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ ਭਵੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ ਜਘਾਨ ਯਜ੍ਞਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਭਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ?
ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੋ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨ੍ ਅष੍ਟ ਕਨ੍ਯਾ ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵਂ ਪਤਿਸਂਗਤਾਃ ਸ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਨੀਯ ਤਾਃ ਪਿਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯਦ੍ ਗृਹੇ
ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ 'ਚ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ ਤਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹੇ ਤਾਸਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਸਤੀ ਨਾਮ ਪਤ੍ਨੀ ਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ, ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਨਾਜੁਹਾਵਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤਾਂ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਦ੍ਵਿषਨ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਸਂਨਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਚ ਕਾਂਚਿਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੱਖ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮਾਤਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ ਤੇਜਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਤੀ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹਮ੍
ਜਾਮਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਜਗਾਮ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਹੂਤਾ ਸਤੀ ਤੁ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹਮ੍ ਤਾਭ੍ਯੋ ਹੀਨਾਂ ਪਿਤਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਮ੍ ਅਸਂਮਤਾਮ੍ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਾ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਾ
ਸਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਵੀਯਸੀਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਹਂ ਕਿਂ ਨ ਪੂਜਸਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ ਅਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਂ ਯਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਗਰ੍ਹਿਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਵਰਿष੍ਠਾ ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਛੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿਕਰਲੇ ਹਾਲਤ 'ਚ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਰਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਬਾਲਾਃ ਸੁਤਾ ਮਮ ਤਾਸਾਂ ਯੇ ਚੈਵ ਭਰ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੇ ਮੇ ਬਹੁਮਤਾਃ ਸਤਿ
ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਸਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਨਯੋਗ ਹਨ।