ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਾਗਮੇ ਤੇਜਸਃ ਸ਼ਾਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਰੌਲੇ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਜਾਨੁਲਿਖਿਤਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨਿਪੁਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ ਤੁ ਲਿਖਨਂ ਤਤਸ੍ ਤੇਨਾਵਤਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਸਵੀਰ ਗੁੱਡੀ ਤੱਕ ਬੜੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਸੋ ਹਨਨੇਨ ਤੁ ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਰੂਪਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤਃ
ਪਰ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਣ ਨਾਲ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸੋਹਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਇਤਿ ਹਿਮਜਲਘਰ੍ਮਕਾਲਹੇਤੋਰ੍ ਹਰਕਮਲਾਸਨਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਤੁਤਸ੍ਯ ਤਦੁਪਰਿ ਲਿਖਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਾਨੋਰ੍ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦਿਵਾਕਰਲੋਕਮ੍ ਆਯੁषੋ ऽਨ੍ਤੇ
ਠੰਢ, ਪਾਣੀ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ, ਕਮਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮ ਰਵੇਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਰੂਪਂ ਚ ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਂਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਕਥਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੁਭਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਯੋ ऽਯਂ ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ਏਤਦ੍ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਮੋਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ ਗੁਣਹੇਤੁਸ੍ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਦੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁੱਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਹਂਕਾਰਸ੍ ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਭੂਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪਃ ਖਂ ਭੂਮਿਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਫਿਰ ਅੰਡ ਬਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ ਲੋਕਾਃ ਸਪ੍ਤ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ ਦ੍ਵੀਪੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਇਹ ਸੱਤ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਿਮੂਢਾਸ੍ ਤਾਮਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵੈ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ ਤਮੋਨੁਦਃ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਸਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਸਵੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤਦੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਆਦਿਦੇਵੋ ऽਸਿ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾਸਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਜੀਵਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਮੁਨਿਕਿਂਨਰਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਤਥੈਵੋਰਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈਂ—ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿੰਨਰ, ਸਿੱਧ, ਨਾਗ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵੀ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਵਾਯੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਰੁਣਸ੍ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਨ੍ਦ੍ਰਧਨੂਂषਿ ਚ
ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼—all ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਪ੍ਰਲਯਃ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ ਚੈਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪਰਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਸ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਤ੍ ਪਰਤਰੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਤਃਪਾਣਿਪਾਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਾਲਕ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਭੂਤਾਦਿਰ੍ ਭੂਰ੍ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ ਚ ਮਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪੋ ਜਨਃ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ—ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਸੱਚ, ਤਪ ਤੇ ਜਨ ਲੋਕ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਦੀਪਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜੋ ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ—ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਗਣੈਰ੍ ਜੁष੍ਟਂ ਭृਗ੍ਵਤ੍ਰਿਪੁਲਹਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਂ ਪਰਮਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅਤ੍ਰੀ, ਪੁਲਹਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ—ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵੇਦ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂਤਂ ਚ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਹੈ—ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਂ ਯਜ੍ਞਾਤ੍ ਪਰਂ ਵੇਦਾਤ੍ ਪਰਂ ਲੋਕਾਤ੍ ਪਰਂ ਦਿਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜੋ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਵੇਦ ਤੋਂ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਨਗਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ—ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ਨਮਃ ਕਾਰਣਕਾਰਣਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਪਾਪਵਿਮੋਚਨਾਯ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਦਿਤਿਜਾਰ੍ਦਨਾਯ ਨਮੋ ਨਮੋ ਰੋਗਵਿਮੋਚਨਾਯ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਵਰਪ੍ਰਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਸੁਖਪ੍ਰਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਧਨਪ੍ਰਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਮਤਿਪ੍ਰਦਾਯ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਸਾਰੀ ਬੁਧੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ।
ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਏਵਂ ਤੈਜਸਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਾ ਕੋ ਵਰੋ ਵਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਤਵਾਤਿਤੈਜਸਂ ਰੂਪਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸੋਢੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇਤ੍ ਸਹਨੀਯਂ ਤਦ੍ ਭਵਤੁ ਹਿਤਾਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਕੋਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਰੂਪ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇ।