ਸ਼ਂ ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਂ ਨਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤੁ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਸਾਡੀ ਦੁਪੈਰੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੌਪੈਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਰਵਿਮ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਮਨਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸਹ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇਜਸ੍ ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਭਾਵਨ ਤਤੋ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਰਦਸ੍ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ੍ ਤਥਾ
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਹਿਣਯੋਗ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ—
ਉਪਗਾਯਿਤੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਕੁਸ਼ਲਾ ਰਵਿਮ੍ षਡ੍ਜਮਧ੍ਯਮਗਾਨ੍ਧਾਰਗਾਨਤ੍ਰਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੋ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸੜਜ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਗਾਂਧਾਰ ਤੀਨ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਮੂਰ੍ਛਨਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਤਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗੈਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਚ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਅਥ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੂਰਛਨਾ, ਤਾਲ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਤਿਲੋত্তਮਾ—
ਮੇਨਕਾ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਰਮ੍ਭਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾ ਨਨृਤੁਰ੍ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ੇ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਮੇਨਕਾ, ਸਹਜਨਿਆ ਤੇ ਰੰਭਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਭਾਵਹਾਵਵਿਲਾਸਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯੋ ऽਭਿਨਯਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵੀਣਾ ਵੇਣ੍ਵਾਦਿਝਰ੍ਝਰਾਃ
ਉਹ ਭਾਵ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਅਭਿਨੈ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪਣਵਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮृਦਙ੍ਗਾਃ ਪਟਹਾਨਕਾਃ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪਖਾਵਜ, ਢੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਟਾਹ ਤੇ ਅਨਕ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ।
ਗਾਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਤੂਰ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਲਾਹਲੀਕृਤਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯਃ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵ ਕੇ, ਬਣ ਰਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਾਗਮੇ ਤੇਜਸਃ ਸ਼ਾਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਰੌਲੇ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਜਾਨੁਲਿਖਿਤਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨਿਪੁਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ ਤੁ ਲਿਖਨਂ ਤਤਸ੍ ਤੇਨਾਵਤਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਸਵੀਰ ਗੁੱਡੀ ਤੱਕ ਬੜੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਸੋ ਹਨਨੇਨ ਤੁ ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਰੂਪਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤਃ
ਪਰ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਣ ਨਾਲ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸੋਹਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਇਤਿ ਹਿਮਜਲਘਰ੍ਮਕਾਲਹੇਤੋਰ੍ ਹਰਕਮਲਾਸਨਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਤੁਤਸ੍ਯ ਤਦੁਪਰਿ ਲਿਖਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਾਨੋਰ੍ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦਿਵਾਕਰਲੋਕਮ੍ ਆਯੁषੋ ऽਨ੍ਤੇ
ਠੰਢ, ਪਾਣੀ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ, ਕਮਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮ ਰਵੇਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਰੂਪਂ ਚ ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਂਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਕਥਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੁਭਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਯੋ ऽਯਂ ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ਏਤਦ੍ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਮੋਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ ਗੁਣਹੇਤੁਸ੍ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਦੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁੱਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਹਂਕਾਰਸ੍ ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਭੂਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪਃ ਖਂ ਭੂਮਿਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਫਿਰ ਅੰਡ ਬਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ ਲੋਕਾਃ ਸਪ੍ਤ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ ਦ੍ਵੀਪੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਇਹ ਸੱਤ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਿਮੂਢਾਸ੍ ਤਾਮਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵੈ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ ਤਮੋਨੁਦਃ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਸਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਸਵੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤਦੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਆਦਿਦੇਵੋ ऽਸਿ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾਸਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਜੀਵਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਮੁਨਿਕਿਂਨਰਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਤਥੈਵੋਰਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈਂ—ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿੰਨਰ, ਸਿੱਧ, ਨਾਗ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵੀ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਵਾਯੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਰੁਣਸ੍ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਨ੍ਦ੍ਰਧਨੂਂषਿ ਚ
ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼—all ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਪ੍ਰਲਯਃ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ ਚੈਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪਰਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਸ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਤ੍ ਪਰਤਰੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਤਃਪਾਣਿਪਾਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਾਲਕ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਭੂਤਾਦਿਰ੍ ਭੂਰ੍ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ ਚ ਮਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪੋ ਜਨਃ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ—ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਸੱਚ, ਤਪ ਤੇ ਜਨ ਲੋਕ।