ਧ੍ਰੁਵਾਧਾਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤ੍ਰੁਟ੍ਯਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਨਿਬਨ੍ਧੀਨਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ ਅਧੋ ਯਯੁਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਧ੍ਰੂਵ ਤੇ ਆਸਥਾਨ, ਜੋ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵੇਗਭ੍ਰਮਣਸਂਪਾਤਵਾਯੁਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਮੇਘਾ ਘੋਰਾਰਾਵਵਿਰਾਵਿਣਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਉਲਝ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਗਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਭ੍ਰਮਣਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭੂਮ੍ਯਾਕਾਸ਼ਰਸਾਤਲਮ੍ ਜਗਦ੍ ਆਕੁਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦਾਸੀਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ, ਤੇਜ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਏ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਆਕੁਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਮਮਾਣਂ ਸੁਰਰ੍षਯਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਆਦਿਦੇਵੋ ऽਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਯੇ ਭੁਵਃ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਲੇषੁ ਤ੍ਰਿਧਾ ਭੇਦੇਨ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਘਰ੍ਮਵਰ੍षਦਿਵਾਕਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਤੁਵਨ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਧੁੱਪ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ।
ਜਯ ਦੇਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ ਜਯਾਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਪਤੇ ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਤਃ ਸਪ੍ਤ ਵਸਿष੍ਠਾਤ੍ਰਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਅਤ੍ਰਿ ਆਦਿ ਸੱਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਵੇਦੋਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਅਥਾਗ੍ਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ। ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਧ੍ਯੇਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧ੍ਯਾਨਿਨਾਂ ਪਰਃ
ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਕਾਣ੍ਡਵਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਂ ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਜਗਤਾਂ ਪਤੇ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂ ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਂ ਨਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤੁ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਸਾਡੀ ਦੁਪੈਰੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੌਪੈਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਰਵਿਮ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਮਨਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸਹ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇਜਸ੍ ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਭਾਵਨ ਤਤੋ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਰਦਸ੍ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ੍ ਤਥਾ
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਹਿਣਯੋਗ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ—
ਉਪਗਾਯਿਤੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਕੁਸ਼ਲਾ ਰਵਿਮ੍ षਡ੍ਜਮਧ੍ਯਮਗਾਨ੍ਧਾਰਗਾਨਤ੍ਰਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੋ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸੜਜ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਗਾਂਧਾਰ ਤੀਨ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਮੂਰ੍ਛਨਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਤਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗੈਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਚ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਅਥ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੂਰਛਨਾ, ਤਾਲ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਤਿਲੋত্তਮਾ—
ਮੇਨਕਾ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਰਮ੍ਭਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾ ਨਨृਤੁਰ੍ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ੇ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਮੇਨਕਾ, ਸਹਜਨਿਆ ਤੇ ਰੰਭਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਭਾਵਹਾਵਵਿਲਾਸਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯੋ ऽਭਿਨਯਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵੀਣਾ ਵੇਣ੍ਵਾਦਿਝਰ੍ਝਰਾਃ
ਉਹ ਭਾਵ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਅਭਿਨੈ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪਣਵਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮृਦਙ੍ਗਾਃ ਪਟਹਾਨਕਾਃ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪਖਾਵਜ, ਢੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਟਾਹ ਤੇ ਅਨਕ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ।
ਗਾਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਤੂਰ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਲਾਹਲੀਕृਤਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯਃ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵ ਕੇ, ਬਣ ਰਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਾਗਮੇ ਤੇਜਸਃ ਸ਼ਾਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਰੌਲੇ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਜਾਨੁਲਿਖਿਤਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨਿਪੁਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ ਤੁ ਲਿਖਨਂ ਤਤਸ੍ ਤੇਨਾਵਤਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਸਵੀਰ ਗੁੱਡੀ ਤੱਕ ਬੜੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਸੋ ਹਨਨੇਨ ਤੁ ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਰੂਪਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤਃ
ਪਰ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਣ ਨਾਲ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸੋਹਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਇਤਿ ਹਿਮਜਲਘਰ੍ਮਕਾਲਹੇਤੋਰ੍ ਹਰਕਮਲਾਸਨਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਤੁਤਸ੍ਯ ਤਦੁਪਰਿ ਲਿਖਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਾਨੋਰ੍ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦਿਵਾਕਰਲੋਕਮ੍ ਆਯੁषੋ ऽਨ੍ਤੇ
ਠੰਢ, ਪਾਣੀ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ, ਕਮਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮ ਰਵੇਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਰੂਪਂ ਚ ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਂਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਕਥਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੁਭਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਯੋ ऽਯਂ ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ਏਤਦ੍ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਮੋਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ ਗੁਣਹੇਤੁਸ੍ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਦੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁੱਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਹਂਕਾਰਸ੍ ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਭੂਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪਃ ਖਂ ਭੂਮਿਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਫਿਰ ਅੰਡ ਬਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ ਲੋਕਾਃ ਸਪ੍ਤ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ ਦ੍ਵੀਪੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਇਹ ਸੱਤ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।