ਸਾ ਤਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਚ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਭੀਤਾ ਤਦਾ ਰਵੇਃ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਵਿਮ੍ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਰੋषੇਣ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਨਸ੍ ਤਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤਵਾਤਿਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਵੈ ਤਪਃ
ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਰੂਪ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਰੂਪਾਰ੍ਥਂ ਭਵਤੋ ऽਰਣ੍ਯੇ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਤੇਜੋਵਰੋਧਨੇ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ; ਅੱਜ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ ਤਤੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨਵੰਤ ਸੂਰਜ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ ਭ੍ਰਮਿਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇਜਃਸ਼ਾਤਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਦਵੀਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਤੇਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀ।
ਭ੍ਰਮਤਾਸ਼ੇषਜਗਤਾਂ ਨਾਭਿਭੂਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਵਨੋਪੇਤਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਮਹੀ ਨਭਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇਜ, ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਗਨਂ ਚਾਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਹਤਾਰਕਮ੍ ਅਧੋਗਤਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਭੂਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮ੍ ਆਕੁਲਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ, ਹੇਠਾਂ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਲਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਰ੍ਣਵਾਃ ਵ੍ਯਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਸਾਨੁਨਿਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਲਝ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਨੀਂਹ ਸਮੇਤ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਧ੍ਰੁਵਾਧਾਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤ੍ਰੁਟ੍ਯਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਨਿਬਨ੍ਧੀਨਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ ਅਧੋ ਯਯੁਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਧ੍ਰੂਵ ਤੇ ਆਸਥਾਨ, ਜੋ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵੇਗਭ੍ਰਮਣਸਂਪਾਤਵਾਯੁਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਮੇਘਾ ਘੋਰਾਰਾਵਵਿਰਾਵਿਣਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਉਲਝ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਗਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਭ੍ਰਮਣਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭੂਮ੍ਯਾਕਾਸ਼ਰਸਾਤਲਮ੍ ਜਗਦ੍ ਆਕੁਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦਾਸੀਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ, ਤੇਜ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਏ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਆਕੁਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਮਮਾਣਂ ਸੁਰਰ੍षਯਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਆਦਿਦੇਵੋ ऽਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਯੇ ਭੁਵਃ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਲੇषੁ ਤ੍ਰਿਧਾ ਭੇਦੇਨ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਘਰ੍ਮਵਰ੍षਦਿਵਾਕਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਤੁਵਨ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਧੁੱਪ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ।
ਜਯ ਦੇਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ ਜਯਾਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਪਤੇ ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਤਃ ਸਪ੍ਤ ਵਸਿष੍ਠਾਤ੍ਰਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਅਤ੍ਰਿ ਆਦਿ ਸੱਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਵੇਦੋਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਅਥਾਗ੍ਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ। ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਧ੍ਯੇਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧ੍ਯਾਨਿਨਾਂ ਪਰਃ
ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਕਾਣ੍ਡਵਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਂ ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਜਗਤਾਂ ਪਤੇ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂ ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਂ ਨਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤੁ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਸਾਡੀ ਦੁਪੈਰੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੌਪੈਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਰਵਿਮ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਮਨਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸਹ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇਜਸ੍ ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਭਾਵਨ ਤਤੋ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਰਦਸ੍ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ੍ ਤਥਾ
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਹਿਣਯੋਗ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ—
ਉਪਗਾਯਿਤੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਕੁਸ਼ਲਾ ਰਵਿਮ੍ षਡ੍ਜਮਧ੍ਯਮਗਾਨ੍ਧਾਰਗਾਨਤ੍ਰਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੋ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸੜਜ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਗਾਂਧਾਰ ਤੀਨ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਮੂਰ੍ਛਨਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਤਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗੈਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਚ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਅਥ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੂਰਛਨਾ, ਤਾਲ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਤਿਲੋত্তਮਾ—
ਮੇਨਕਾ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਰਮ੍ਭਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾ ਨਨृਤੁਰ੍ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ੇ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਮੇਨਕਾ, ਸਹਜਨਿਆ ਤੇ ਰੰਭਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਭਾਵਹਾਵਵਿਲਾਸਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯੋ ऽਭਿਨਯਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵੀਣਾ ਵੇਣ੍ਵਾਦਿਝਰ੍ਝਰਾਃ
ਉਹ ਭਾਵ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਅਭਿਨੈ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪਣਵਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮृਦਙ੍ਗਾਃ ਪਟਹਾਨਕਾਃ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪਖਾਵਜ, ਢੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਟਾਹ ਤੇ ਅਨਕ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ।
ਗਾਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਤੂਰ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਲਾਹਲੀਕृਤਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯਃ ਲਿਖ੍ਯਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵ ਕੇ, ਬਣ ਰਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।