ਤੇਜਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ ਤੇ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਯੋਨਿਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਪੁष੍ਪਵਦ੍ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਵृਤੋ ऽਗ੍ਨਿਪਿਣ੍ਡਸਦृਸ਼ੋ ਦਧ੍ਰੇ ਨਾਤਿਸ੍ਫੁਟਂ ਵਪੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਮਾਰਤੰਡ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਉਹ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਂਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ ਕਦਮ੍ਬਗੋਲਕਾਕਾਰਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
‘ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।’
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਨਾਮ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਸੰਜਨਾ ਨਾਮ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਪਤਿਃ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸੁਮਹਾਭਾਗੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜਣੇ: ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਯਮੁਨਾ।
ਯਤ੍ ਤੇਜੋ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਤੇਨਾਤਿਤਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਗੋਲਕਾਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਮਹਤ੍ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਂ ਛਾਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਗੋਲ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੀ।
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥੇਯਂ ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਚ੍ ਛੁਭੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਦुआ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਰਹਿ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਇਮੌ ਚ ਬਾਲਕੌ ਮਹ੍ਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਸਂਭਾਵ੍ਯਾ ਨੈਵ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਭਗਵਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।
ਆ ਕਚਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਦੇਵਿ ਆ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ ਨੈਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤृਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਵਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਸਮਾਨਾ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਯਾਹੀਤਿ ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਡਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਂਸ੍ ਤਤਃ
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੀ ਬਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਯਾਤਾਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਸੰਜਨਾ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਛਾਇਆ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣੀ ਛਾਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਛਾਇਆ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਤਥਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ ਤੇषਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ।
ਸ੍ਨੇਹਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕृਤਵਤੀ ਤੁ ਸਾ ਮਨੁਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਧਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਪਿਤੁਃ ਪਤ੍ਯਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ਸ ਵੈ ਕੋਪਾਚ੍ ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲਾਤ੍ ਪਦਾ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਪਦਾ ਤਰ੍ਜਯਸੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਰੀਯਸੀਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵੈष ਚਰਣਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਮਸ੍ ਤੁ ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ ਮਨੁਨਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਯਮ, ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤੁਲ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਮਾਤਾ ਦੇਵ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਜ੍ਯਾਯਸਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਬੁਭੂषਤਿ
ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਹਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ ਪਾਦੋ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਪੈਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ।
ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਾਤ ਕੋਪੇਨ ਜਨਨ੍ਯਾ ਤਨਯੋ ਯਤਃ ਤਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਜਨਨੀਮ੍ ਇਮਾਂ ਵੈ ਤਪਤਾਂ ਵਰ
ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਰਣੋ ਭਗਵਨ੍ ਨ ਪਤੇਦ੍ ਯਥਾ ਮਾਤृਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਅਯਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਯ ਗੋਪਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਅੱਜ ਨਾ ਡਿੱਗੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਮਹਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਿਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਾਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਸ਼ਪ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛਾਪਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਉਪਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਵਚਸ੍ ਤਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੇ ऽਹਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਦਿਉਂਗਾ।
ਕृਮਯੋ ਮਾਂਸਮ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲਮ੍ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕੀੜੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਛਾਯਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨਯੇषੁ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹ ਏਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੇਰੇ ਸਭ ਬੱਚੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ?
ਨੂਨਂ ਨੈषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਜਨਨੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਕਾਪਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯੇषੁ ਮਾਤਾ ਸ਼ਾਪਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਪੱਕਾ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਕਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।